Al bijna een Indiase vrouw....

Lieve mensen,

Weer een berichtje uit het verre India, over mijn leven hier. Ik ben hier nu drie weken. De tijd gaat zoals ik al had verwacht erg snel. Ik begin nu echt te wennen aan het leven hier. En dat leven is totaal anders dan mijn leven in Nederland. Ik ben hier van acht uur 's ochtends tot negen uur 's avonds, bijna non-stop met kinderen bezig, wat behoorlijk vermoeiend kan zijn. Doordat dit elke dag ongeveer hetzelfde is, heb ik vrijwel geen besef van dagen, of weekend. Wanneer ik normaal op zaterdag tot in de vroege uurtjes aan het stappen zou zijn, lig ik nu rond half elf in bed, omdat ik de volgende dag vroeg op moet. Ik heb nog geen druppel alcohol binnen gekregen sinds ik hier ben en uit eten of ergens wat drinken zit er ook niet in, er zijn namelijk gewoon geen restaurants en kroegen. Maar om heel eerlijk te zijn, en het verbaasd me zelf ook om dit te zeggen, ik mis het helemaal niet! Dat komt doordat ik veel voldoening haal uit het werken met de kinderen en hier mijn tijd en energie in wil steken.

Wat ik wel merkte de laatste tijd is dat ik het mis om tijd en ruimte voor mezelf te hebben. Je zit of met heel veel kinderen om je heen die aandacht vragen, of met twee andere meiden op een kamer van 15 vierkante meter. Gelukkig hebben we afgelopen week de sleutel gekregen van het dakterras. Echt heerlijk, dit is tot nu toe de enige plek in Salem die ik gezien heb, waar je rust en ruimte hebt (en kan zonnen met zomerse kleren aan!)

Na drie weken beginnen we de kinderen ook beter te kennen. In eerste instantie zie je alleen heel veel hele schattige jongetjes. Dat zie ik nog steeds, maar nu begin ik ook de verschillende karakters te zien. Zo zijn er jongetjes, die wat afstandelijk zijn, terwijl andere de hele dag aan je hangen (letterlijk). Sommige gehoorzamen goed, terwijl anderen alle grenzen opzoeken. Ook begin je nu het grote gemis te zien, namelijk dat deze kinderen geen contact hebben met hun ouders. Zo had Suresh zich op een gegeven moment heel erg pijn gedaan. In plaats van bij zijn moeder op schoot gaan zitten, wat een jongetje van 8 normaal zou doen, ging hij alleen in een hoekje op de grond liggen. Ook als kinderen ziek zijn, wat we al een aantal keer meegemaakt hebben, liggen ze alleen in op hun matje op de grond. Wat een verschrikkelijk gemis om op zo'n moment geen ouder te hebben om je te verzorgen en te troosten. Het doet me verdriet om deze kinderen op zo'n moment te zien. Ik probeer dan natuurlijk om ze te troosten en te verzorgen en dat lukt ook wel, maar dat komt niet eens in de buurt van het hebben van een ouder bij je.

Er is afgelopen week een nieuw jongetje gekomen, Cobby. Hij is door zijn moeder naar Anbu Illam gebracht, omdat ze te arm was om voor hem te zorgen. Wat moet dat verschrikkelijk zijn, je kind weg brengen, omdat je niet de middelen hebt hem groot te bregen. Dit jongetje heeft de eerste dagen vrijwel non-stop gehuild. Wat een verdriet!!! En logisch natuurlijk hij moet zijn moeder missen in zijn dagelijkse leven. Gelukkig kan hij haar af en toe nog wel zien, wat sommige andere kinderen niet kunnen.

Jullie zullen je wel af vragen wat ik de hele dag doe met die kinderen. Om te beginnen doen we spelletjes met de kinderen. Zo hebben we ze leren touwtje springen en elastieken(wat echt geweldig klinkt, wanneer een indiaas mannetje een Nederlands liedje zingt). Laatst hebben we met waterbalonnen overgegooid, wat uiteindelijk een heel groot watergevecht werd. We doen ook Indiase spelletjes. Maar naast aandacht geven en spelletjes spelen, geven we de laatste tijd ook Engelse les. En dan met name gericht op de uitspraak. Aangezien de uitspraak van de meeste mensen in Salem, niet echt geweldig is. Het is heel leuk om op deze manier met de kinderen bezig te zijn.

Kortom, het gaat nog steeds goed met mij en ik vind het geweldig hier!!!

Ik heb hier onder nog foto's staan van de laatste tijd.

Heel veel liefs en kusjes,



Het gebouw van Anbu Illam, waar we verblijven:


Het gebouw van Addi Warram, waar de jongere jongetjes wonen:



Een deel van de tuin van Addi Warram:


Het uitzicht vanaf Addi Warram:

Nog een keer een uitzicht (normaal is de lucht zo blauw als op de foto's hierboven... maar deze dag heeft het geregend, ja dat doet het soms ook in India.)


Jongens op Addi Warram die met een Indiaas bordspel bezig zijn:

Ik met twee jongens op Addi Warram:


Twee van de jongens op Addi Warram:

Ik in de Tuktuk, met van de kleine jongens die in slaap was gevallen. ( ik draag hier een chulidar, daar heb ik er twee van gekocht, omdat een broek en t-shirt te sexy is voor Indiase begrippen, je mag namelijk helemaal geen vrouwelijke vormen zien)

Wij 3en met een rode stip op ons hoofd, oftewel..... getrouwd!

Het jongste jongetje van Addi Warram, hij is recent wees geworden. Hij woont bij zijn oma, die op Addi Warram kokkin is, dus hij is er alleen overdag.



De kokkin (dus oma van het jongetje hierboven) met drie van de jongens:


Wij na het watergevecht, wij waren drijfnat omdat alle jongens tegen ons gingen:

1 van de jongens op Addi Warram die kachelhout aan het verzamelen is:

Twee jongens tijdens het wassen:
De jongens op Anbu Illam die de vijver aan het schoonmaken zijn:
Jongens van Anbu Illam, die op het dak van het gebouw stonden: