Mijn eerste berichtje uit India!!!

Lieve mensen,

Mijn eerste berichtje uit India!!!! Het is vandaag zondag, onze tweede dag in dit mooie land. We zijn zaterdagnacht, na een lange vliegreis aangekomen in Chennai. Weliswaar zonder koffers. We hadden op schiphol een uur vertraging. Oftewel we hadden een uur langer bij onze familie en vrienden kunnen blijven om afscheid te nemen (wat overigens best zwaar viel). In Brussel hebben we na een kwartier rennen net onze vlucht kunnen halen. Maar onze koffers hebben het niet gered.
In Chennai stond father Daniel met een chauffeur ons op te wachten. We zijn met een Jeep naar Salem gereden. Een rit van negen uur over wegen die grotendeels bestaan uit gaten en kuilen en af en toe een stukje asfalt. En het verkeer is een chaos!!! Alles rijdt door elkaar heen (wandelaars, fietsers, brommers, auto’s, vrachtwagens en karren die getrokken worden door koeien/paarden/ezels). Auto’s schieten aan alle kanten langs elkaar heen. Je behoort links te rijden, maar als er even geen verkeer tegemoet komt wordt er ook rechts gereden. We hebben een aantal bijna-dood ervaringen gehad hierdoor, maar hebben het zonder ongelukken gered tot Salem.
De eerste ontmoeting met de jongens was geweldig! We hebben een kamer op een opvangtehuis en er wonen hier ongeveer 35 jongens. Ze zijn heel erg enthousiast en vragen van alles. Ze proberen dingen duidelijk te maken met een paar woordjes engels en handen en voeten. Sommige jongens vertellen hele verhalen in Tamil en kijken dan verbaasd als we het niet begrijpen! Ze spreken ons aan met “Antie”, als in tante. En dit schreeuwen ze dan ook voortdurend om je aandacht te krijgen. Sommige jongens hangen de hele tijd om je heen en proberen met je te communiceren, anderen zijn wat verlegen en houden wat meer afstand.
Het eten is goed te doen. Ze koken minder pittig voor ons en ik vind het erg lekker. Ik ben al veel aan het oefenen om met mijn handen te eten, maar het blijft een beetje klungelig.
We zijn vandaag met zijn 3en de stad ingegaan om wat spullen te kopen, aangezien we alleen onze handbagage bij ons hebben. Hier worden we door iedereen nagekeken. Mensen spreken ons aan en vragen waar we vandaan komen en waarvoor we hier zijn. Kinderen lachen en zwaaien naar je. Het lijkt net of ze in deze stad nog nooit blanke mensen hebben gezien, wat volgens mij nog klopt ook.....
Kortom de reis was zwaar en het begin was even wennen, maar inmiddels vind ik het hier gewelig!!! De mensen zijn vriendelijk en ik geniet echt van de jongens die hier wonen.

Ik heb al een aantal foto’s gemaakt, maar het kabeltje van mijn camera zit in mijn koffer, dus daar zullen jullie nog even op moeten wachten.

Heel veel kusjes,