Lieve straatratjes

Hoi allemaal in het verre Nederland,

Hoe gaat het daar? ik hoor van veel mensen dat het heel slecht weer is... gelukkig heb ik daar geen last van in India!!! Ik ga weer even een berichtje voor jullie typen over mijn bezigheden van de afgelopen weken en over het leven hier in India. Ik vind het lastig te bedenken waar ik moet beginnen en wat ik wel en niet op moet schrijven. We hebben inmiddels een structuur in onze weken en qua bezigheden beginnen de dagen er aardig hetzelfde uit te zien. Toch blijft elke dag anders en bijzonder, dit komt door het waardevolle contact wat we met de jongens hebben en de voldoening die we hier uithalen. Ik merk nog steeds dat het contact met de dag beter en hechter wordt en dat ik echt van die mannetjes begin te houden. Er zijn heel veel kleine dingetjes en gebeurtenissen in het contact met de kinderen die voor mij heel bijzonder zijn en waardoor ik zo gelukkig ben hier in India. Helaas kan ik die dingen niet allemaal vertellen en is het ook moeilijk uit te leggen doordat alles hier zo totaal anders is dan in Nederland (wat ik in mijn vorige blog heb geprobeerd weer te geven). Ik zal een aantal leuke en minder leuke gebeurtenissen van de afgelopen tijd voor jullie beschrijven.

Er heeft twee weken geleden een gebeurtenis plaats gevonden waardoor we op een harde manier zijn geconfronteerd met het feit dat het kinderen van de straat blijven en dat je dit nooit helemaal uit ze krijgt. Op de terugweg van een dag op Addi Warram kwam ik erachter dat er 400 ruppee (8 euro) uit mijn portemonnee miste, wat hier heel veel geld is. Ik heb heel lang nagedacht of ik het niet uitgegeven had, maar kwam helaas tot de conclusie dat het wel gestolen moest zijn. We laten onze tassen op Addi Warram in de keuken staan terwijl we zelf ergens anders zijn. We dachten altijd dat dit wel kon, ookal waren we ervoor gewaarschuwd dat straatkinderen hun straatmanieren moeilijk kwijtraken. Maar als je met deze kinderen werkt kun je je haast niet voorstellen dat ze van je stelen. Dat bleek dus helaas wel het geval! Toen we erover na gingen denken merkten we dat we al vaker het gevoel hadden dat ons geld sneller op ging dan dat we het uitgaven.

Maar als je tot deze vervelende conclusie bent gekomen zit je met een volgend probleem, wat ga je ermee doen? We konden het aan de father vertellen zodat uitgezocht kon worden wie het gedaan had en deze jongen op zijn kop kon krijgen. Maar hoe moeten ze erachter komen wie het gedaan heeft? En bovendien als ze erachter zijn dan wordt deze jongen heel hard geslagen. Want dat is helaas nog steeds de manier waarop kinderen hier gestraft worden. Dit willen we niet op ons geweten hebben. Bovendien kunnen wij het geld op zich wel missen en kunnen we het de jongens eigenlijk niet kwalijk nemen. Dit is een overlevingsstrategie die ze uit noodzaak hebben moeten leren door de periode dat ze op straat hebben geleefd en dat dit nodig was en is vind ik al erg genoeg. Het is wel lastig doordat je zo'n band met de jongens opgebouwd hebt en er dan van je gestolen wordt. Maar deze jongens kunnen heel veel van je houden, als ze de kans krijgen zullen ze alsnog van je stelen.....

Dus uiteindelijk hebben we ons erbij neergelegd en het voor ons gehouden. Maar we zorgen er voortaan wel voor dat we nauwelijks geld bij ons hebben en het geld dat we mee hebben goed verstoppen, zodat het in ieder geval niet nog een keer kan gebeuren!

Dat was gelukkig de enige vervelende gebeurtenis die ik tot nu toe mee heb gemaakt in India. Verder zijn er alleen maar heel veel mooie en waardevolle momenten! Onze Engelse lessen op Addi Warram lopen inmiddels goed en de jongens zijn erg enthousiast. Gisteren zijn we begonnen met Engelse lessen voor de oudere jongens. Dit was wel even spannend, omdat ik de groep met oudste jongens les geef ( 8ste en 9 de standaard, wat vergelijkbaar is met onze 4de klas middelbare school). Dit zijn vrij oude jongens en ik ben wel pedagoog, maar heb geen opleiding gevolgd om les te geven. Uiteindelijk ging mijn les erg goed en de jongens waren er positief over, heel leuk dus!
Op Addi Warram zijn we ook een nieuwe les begonnen, tandenpoetsles! Je kunt het haast niet geloven maar deze jongens van 5 tot en met 13 jaar poetsen hun tanden niet. En je kan je wel voorstellen hoe dat eruit ziet en met name hoe dat ruikt! Dus wij hebben tandenborstels en tandpasta gekocht van ons sponsorgeld en poetsen tegenwoordig twee keer per dag onze tanden met de kinderen. Gelukkig vinden de kinderen het leuk om dit samen met ons te doen. En het is natuurlijk ook een stukje eigen belang, want een kind wat de tanden gepoetst heeft is een stuk prettiger om mee te spelen en knuffelen!

Dit is meteen een mooi moment om even te vertellen wat ik tot nu toe met het sponsorgeld heb gedaan en wat voor plannen ik nog heb. Om te beginnen wil ik jullie allemaal bedanken voor jullie vrijgevigheid. In totaal heb ik inmiddels meer dan 1600 euro gekregen, wat een heel groot bedrag is! Tot nu toe heb ik hier 30 euro van uitgegeven. Dit is geweest aan speelgoed (badminton, cricketbats, springtouwen, elastieken, een bordspel en bellenblaas) en benodigdheden voor onze lessen ( mappen, pennen, papier, tandenborstels en tandpasta).

Dit zijn kleine uitgaven vergeleken met de plannen die we nog hebben. We gaan voor alle jongens (ongeveer 55) kleding en schoenen kopen. Ze lopen momenteel in kleding met vlekken en gaten en te grote of te kleine kleding. Bovendien hebben maar heel weinig jongens warme kleding, terwijl het hier in de winter behoorlijk koud kan zijn. Ook gaan we bedlakens kopen, deze hebben veel jongens niet en dit is hun enige bescherming tegen muggen en ander ongedierte aangezien ze op de grond slapen. We willen een aantal fietsen kopen omdat er geen vervoermiddelen zijn voor de jongens. Ook gaan we uitstapjes organiseren, dat gebeurt hier vrijwel nooit. Zaterdag gaan we met alle jongens naar het zwembad! Mogelijk gaan we ook nog een deel van het hek voor het gebouw voor het HIV-project betalen, zodat hier snel kinderen terecht kunnen. Dit zijn de plannen die we tot nu toe hebben met het sponsorgeld.

Tot slot heb ik nog een vraag aan julie: Ik probeer op mijn pagina een zo goed en boeiend mogelijk beeld te schetsen van mijn leven en bezigheden hier, maar mogelijk vergeet ik dingen te vertellen die jullie wel graag willen weten. Als dit zo is, kunnen jullie dit dan in je reactie zetten? dan kan ik mijn berichten hierop aanpassen.

Heel veel liefs en kusjes!!!

Palani, het jongste jongetje wat op Addi Warram woont (5 jaar), die water aan het pakken is om de planten water te geven:

A. Radjesh is de keuken aan het schoonmaken:

Sasi, met zijn vieze en kapotte kleren:

Mouli en ik hebben hier een gevecht met Igly-beslag gehad:

T. Radjesh en kleine Surya:

Prakash hangt in het klimrek:

Mouli die aan het springtouwen is:

A. Radjesh met de bellenblaas:

T. Radjesh, Sriram en Nina zijn bellen aan het blazen vanaf het dak:

Surya is moe en ligt op de grond te slapen:

A Radjesh en Mouli:

Ik en Surya:

Mouli, Sasi en Sarawanen die aan het poseren zijn voor de foto:

Een uitzicht vanaf Addi Warram:

Wij 3en in onze Chulidar's:

Een Indiase boerderij onderweg naar Addi Warram:

Ywaraj is een put aan het schoonmaken op Anbu Illam, heel erg vies werk:

Drie jongens van Anbu Illam:

De jongens van Anbu Illam zijn hun kisten met hun eigendommen aan het schoonmaken:

Siva zit in een boom, hij lijkt heel jong, maar is twaalf jaar:

Mohandraj die poseert voor mijn foto: