Last but not least!!

Lieve mensen,

Over een weekje kom ik weer naar huis!!! De tijd in India is voorbij gevlogen. Iedereen zegt dat tegen je van tevoren, maar het is toch anders om het zelf te ervaren. Nog een weekje bij mijn jongens in India en dan zit ik weer bij jullie in Nederland. Ik begin wel zin te krijgen om weer naar huis te gaan, jullie allemaal weer te zijn en mijn oude vertrouwde leventje weer op te pakken. Maar voordat ik dat doe moet ik jullie nog heel veel vertellen over de afgelopen maand. Ik bied alvast mijn excuses aan dat dit zo'n lange blog wordt, want ik heb gewoon heel veel te vertellen. Ik zal het voor jullie in kopjes doen, mocht iets je dan niet interessant lijken dan mag je het van mij gewoon overslaan, lief he!

De gebeurtenissen van de afgelopen maand.

We hebben in onze laatste maand nog behoorlijk wat ondernomen. Ik zal jullie over een aantal dingen vertellen.
We zijn naar een nieuw project gaan kijken in een andere stad en naar de opening van dit project geweest. Mijn favoriete Father van Anbu Illam, Father Daniel, is daar nu director van. Het project is speciaal opgezet voor HIV-affected kinderen. Dit betekent kinderen die zelf geen HIV hebben, maar hun ouders hebben of hadden dit wel. Veel zijn wezen of bijna wezen. Dit is een speciale groep kinderen waar nu een speciaal project voor op is gezet. Uiteraard hebben we hier dingen voor gesponsord, maar dat hoort onder het volgende kopje.

We zijn naar de opening van een Don Bosco school geweest in een arme wijk in Salem. In deze wijken zijn veel kinderen aan het werken in plaats van dat ze naar school gaan. Ter ere van de opening werd er door kinderen een demonstratie gehouden tegen dit werken. Wij hebben meegelopen en stonden in het middelpunt van de aandacht, want in deze wijken komen helemaal nooit blanken. Er was een fotograaf om het geheel vast te leggen en de volgende dag stonden wij met onze witte hoofden in de krant. Want dat er blanken bij waren is natuurlijk groot nieuws!!!

We zijn naar de bruiloft van Kala geweest, de dochter van onze kokkin. Dit was een heel indrukwekkend geheel. Het was een Hindoeistische bruiloft, wat veel kleuren en versieringen betekent. Maar achter dit alles was Kala heel erg verdrietig aan het kijken, terwijl volgens onze cultuur je bruiloft een van de gelukkigste dagen van je leven moet zijn. Nadat we het aan de Father hadden gevraagd, waren we erachter waarom ze zo verdrietig keek. Het ging om een gearrangeerd huwelijk. Sinds ik in India ben zie ik in dat hier niet perse iets mis mee hoeft te zijn. Je ouders hebben namelijk wel een goede en objectieve kijk op een geschikte partner. (Ik zou dit zelf niet willen, ik vind het zoeken en uittesten veelste leuk...) Maar bij Kala was dit wel het geval, ze had haar man 1 keer gezien voordat ze gingen trouwen, maar dit was niet hetgeen waar ze zo verdrietig om was. Ze was zo verdrietig omdat ze direct na de bruiloft met haar nieuwe echtgenoot en zijn familie mee moest naar hun dorp om bij hen te wonen. Ze zou voorlopig haar eigen familie en vrienden niet zien en ze weet niet of en wanneer ze deze wel weer ziet. Met name toen ze haar bruiloft vierde met onze jongens, waar ze veel tijd mee doorgebracht heeft, was ze heel erg aan het huilen. Ik had echt met haar te doen!!

En de laatste bijzondere gebeurtenis deze maand. Gisteren hebben we alle kereltjes meegenomen naar het circus. Dit was ons laatste uitstapje en een hele bijzondere, aangezien vrijwel alle jongens nog nooit een circus hadden gezien. Ik persoonlijk vond het leuker om naar mijn mannetjes te kijken, dan naar het circus. Ze waren heel erg onder de indruk, hun gezichten gingen van verbazing, naar enthousiasme, naar heel hard lachen en alle andere emoties. En ik kreeg de kriebels en tranen in mijn ogen van het geluk wat ik bij ze zag. Het was een geweldig uitstapje!


Waar is al het sponsorgeld heen??

Ik ben me er bewust van dat ik op mijn blog nog niet heel veel heb verteld over het sponsorgeld. Dus dat ga ik bij deze doen. Om te beginnen wil ik jullie allemaal bedanken voor jullie vrijgevigheid. Ik heb in totaal 1800 euro mogen ontvangen om aan mijn jongetjes te besteden. Dit is een gigantisch bedrag, zeker in India! Met dit geld heb ik heel veel voor de jongens en Don Bosco kunnen doen en daar zijn we hier met zijn allen bijzonder dankbaar voor!!!

Ik heb een tabel voor jullie gemaakt waarin ik alle uitgaven boven de 5 euro heb gezet. Er zijn ook veel kleine uitgaven gedaan, maar om het overzichtelijk en interessant te houden heb ik deze weggelaten. Wat ook belangrijk is om te weten als je de tabel bekijkt is dat dit een derde van het totaal-bedrag is, omdat we alles met zijn 3en betaald hebben. Het totaal komt niet precies uit op 1800, maar dat komt natuurlijk doordat ik de kleine uitgaven er niet bij heb gedaan en ik waarschijnlijk hier en daar wat dingetjes ben vergeten op te schrijven. De tabel vind je onderin dit blog (in het midden vond ik een beetje raar staan...)

Het afscheid.... snik

Aan de ene kant kijk ik er heel erg naar uit om weer naar huis te gaan. Ookal is de tijd voorbij gevlogen, vijf maanden de mensen van wie je houdt niet zien is heel lang. Ik heb zin om iedereen weer te zien en te kunnen knuffelen, om te horen en te zien hoe het met jullie gaat en wat er zoal in Nederland gebeurd is, om lekker te shoppen, om op een terrasje rose met ijs te drinken in de zon (ik hoop dat die er is !?!), gewoon terug naar mijn leventje zoals ik dat had.

Maar er zit natuurlijk ook een andere kant aan het verhaal. Ik moet mijn mannetjes achterlaten!!! Het liefst zou ik tegelijk bij jullie in Nederland en bij mijn mannetjes in India zijn, twee verschillende werelden waar ik me mee verbonden voel en waar ik van hou. Helaas is dit niet mogelijk en moet ik weer van de ene wereld naar de andere, want het is echt een wereld van verschil!!
Dat ik het zo moeilijk heb met het afscheid heeft natuurlijk te maken met mijn mannetjes. Jullie hebben vast al gemerkt dat ik ze MIJN mannetjes noem. Ik zal even uitleggen waarom ze dat zijn. Deze lieve kereltjes heb ik in mijn hart gesloten. Ik heb vijf maanden lang lief en leed met ze gedeeld. Ik heb ze zien lachen en huilen en alles er tussen in. Ze hebben mij hun liefde en vertrouwen gegeven en ik het mijne aan hen. Ik heb ze geknuffeld, getroost, geplaagd, naar ze geluisterd, achter ze aan gerend, aan het lachen gemaakt, dingen geleerd. Ik heb ze de afgelopen maanden mijn alles gegeven. Ze waren niet in mijn leven, maar ze waren mijn leven! Ik heb niet alleen veel voor hen gedaan, zij ook heel veel voor mij. Naast het geven van hun liefde en vertrouwen, hebben ze me dingen laten voelen waarvan ik niet wist dat het bestond. Ze hebben me het grootste geluk laten voelen, om de kleinste dingetjes en het grootste verdriet om de meest ernstige dingen. Elke emotie die zij hadden, heb ik met ze mee gevoeld. Ze hebben mijn ogen geopend voor de echt belangrijke dingen in het leven, me geleerd hoe je met het minste gelukkig kan zijn en hoe je kan leven in het moment. Het zijn niet meer zomaar arme jongetjes in India, maar mijn tambies (broertjes), stuk voor stuk. En als ik hen straks verlaat, laat ik een stukje van mijn hart achter, bij mijn mannetjes in India. Ik hoop dat jullie nu een beetje snappen waarom het mijn mannetjes zijn en waarom het voor mij lastig is om hier weg te gaan.

Sorry dat dit een beetje een emotionele blog is, maar dit is hoe het er hier op het moment uit ziet en ook dit wil ik met jullie delen.

Tot slot wil ik jullie bedanken voor jullie steun tijdens mijn tijd in India, voor alle lieve mailtjes en reacties die ik heb gekregen en voor jullie betrokkenheid bij mij en mijn kereltjes. Ik kijk ernaar uit om over een week weer bij jullie te zijn.

Kusjes en liefs,

Rian


En natuurlijk nog een paar foto's van de afgelopen tijd:

Het gebouw van het nieuwe HIV-affected project:

Een van de twee gebouwen die nog in aanbouw zijn:

Het project wordt geopend en gezegend:

De demonstratie tegen het werken door kinderen:

Wij met drie rijen nieuwsgierige mensen en kinderen om ons heen, die letterlijk tegen ons aan staan:

Kala en haar nieuwe man vlak na de huwelijksvoltrekking in de tempel:



En hoe het er van de achterkant uitzag:

Onderweg naar het circus, in een lange rij de stad door:

In het circus op elkaar gepakt, heel erg warm:

De dochter en schoondochter van onze chauffeur die henna op mijn handen maken bij hen thuis:


De tabel van de uitgaven:

Waaraan:	Hoeveel euro:
Hek rondom het komende HIV-affected project	333.33
2 watersystemen om leidingwater te reinigen om te drinken	228.92
Summercamp voor 500 kinderen uit krottenwijken	153.00
10 fietsen	142.09
Tv, dvd-speler en speakers voor HIV-affected project	98.97
Stof voor 140 schooluniforms	82.63
100 sets sportkleding (broekje en polo)	76.50
Kosten voor het naaien van 140 schooluniforms	61.00
Dagje naar een waterpark met alle jongens	54.64
Kleren voor 35 jongens (blouse en t-shirt)	52.44
Foto’s en foto-boekjes voor alle jongens en foto’s voor de collages	47.75
Schoenen voor 35 jongens	43.11
Inkopen voor het summercamp	27.02
30 schooltassen	23.07
Verf en kwasten voor het verven van de muur en boom (arts en crafts)	22.77
60 bioscoop kaartjes	17.50
Sportspullen summercamp	16.30
zwembroeken	14.72
Boxen voor persoonlijke spullen	14.70
Lijsten voor foto-collages	13.36
Mappen en pennen voor de engelse les.	13.35
Overige benodigheden voor het HIV-affected project	13.32
Toilettas met tandenborstel, tandpasta, kokosolie en een kam	10.20
Speelgoed (badminton-spullen, cricket-spullen, springtouwen en carromboard)	9.10
Sportartikellen voor het HIV-affected project	8.60
Sloten, wasborstels en pijl en boog	8.20
Dagje dierentuin	7.31
Sportspullen, ballen en fluitjes	7.10
Circus-kaartjes	7.07
Sloten voor de boxen	6.88
Kettingen (kado-tje na het laatste examen)	6.60
Snacks bioscoop	6.16
Arts en crafts benodigdheden	5.50
Totaal:	1633.01