Rian in India

Back home..

2009-08-28T02:55:00.000-07:00

Lieve mensen,

Zoals veel van jullie weten ben ik afgelopen woensdagavond weer aangekomen in Nederland. Het is lekker om terug te zijn, maar ik was graag nog even in India gebleven. Het is wederom een prachtige tijd geworden en ik heb van elk moment genoten. Vanuit Nederland wil ik jullie bij deze nog kort vertellen over de laatste week in India en de details geven over het sponsorgeld.

De laatste week ben ik veel bij de jongens geweest. Ik heb de kleine jongetjes meegenomen naar een soort grote kermis en de grote jongens naar een waterpark. Allemaal hebben ze erg veel lol gehad en genoten van het uitstapje. Hiernaast ben ik nog op bezoek geweest in één van de slums, die letterlijk aan een vuilnisbuilt lieg. Het was schijnend om te zien dat deze mensen in en van het afval van anderen leven. Op zaterdag heb ik mijn afscheidsfeestje gehad, waarbij de jongens veel dansjes deden en liedjes zongen. De volgende dag heb ik met moeite afscheid genomen van de jongens en ben ik naar Bengalore vertrokken. Hier heb ik nog een paar dagen ontspannen voordat ik weer terug moest naar Nederland.

Wat betreft het sponsorgeld heb ik dit uitgegeven zoals ik in mijn vorige blog heb aangekondigd. Zowel de boorpomp als het solarsysteem zijn aangeschaft en aangesloten in de periode dat ik nog in Salem was, hier heb ik dus foto's van kunnen maken die hieronder te zien zijn. Ook vind je aan het eind van dit blog een overzicht van mijn inkomsten en uitgaven wat sponsorgeld betreft.

Bedankt voor het volgen van mijn reis! Ik heb ervan genoten en ik hoop dat jullie door mijn verhalen en foto's een beetje mee hebben kunnen genieten!

Liefs, Rian

Kermis- de jongetjes in de draaimolen

Kermis- en er waren ook botsauto's..

Kermis- Hier durfde ze niet allemaal in..

Kermis- Ook dit vonden ze geweldig! Slum- Achter de huizen zie je de bergen afval:

Slum- Tussen de huizen ligt het gesorteerde afval verzameld wat de bewoners verkopen

Slum- Hier zie je hoe zogenaamde wrappickers afval verzamelen wat net gedumpt wordt.

Slum: een jong meisje dat afval aan het verzamelen is in plaats van op school zit...Afscheidsfeestje: Nagaraj en Mariapan waren als Alieke en mij verkleed voor hun dansje

Adivaram- De tv-kast dit ik beschilderd heb..Jeremalai: Het solarsysteem

Jeremalai- het solarsysteem

Jeremalai- het solarsysteem

Namakkal- het boren van de boorpomp

Verantwoording sponsorgeld:

Verschil in het totaal van inkomsten en uitgaven wordt veroorzaakt door het omrekenen van Euro naar Ruppee bij inkomsten en andersom bij uitgaven. 1 Euro is in werkelijkheid namelijk iets meer dan 67.7 Ruppees.

Happy Bithday Aunty!

2009-08-15T03:45:00.001-07:00

Lieve mensen,

Hoe is het in het verre Nederland?? Is het mooi weer of worden jullie nog steeds geplaagd door de ouderwetse Nederlandse regen?? Hier in India zitten we te wachten op de regen.. Het regenseizoen had eigenlijk al moeten beginnen in Salem, maar we hebben nauwelijks regen gezien. Na mijn vorige blog ben ik zoals gezegd een aantal dagen in Pondicherry geweest. De stad vond ik niet heel bijzonder, maar ik had een erg leuk guesthouse en heb samen met twee Ierse jongens het nachtleven (wat hier om 23.00 uur eindigd..) onveilig gemaakt. Dus uiteindelijk was het wel heel erg leuk! Na een reis naar Bengalore om mijn nieuwe reismaatje Alieke op te halen ben ik afgelopen maandag weer veilig in Salem aangekomen.

Eenmaal in Salem ben ik weer verder gegaan met mijn gebruikelijke bezigheden hier. Namelijk overdag de jongetjes op Adivaram vermaken met spelletjes en 's avonds de jongens op Anbu Illam vergezellen in hun routine. Het enige bijzondere afgelopen week was het vieren van mijn verjaardag hier in India. Het is een heel andere verjaardag geworden dan ik gewend ben, maar het was erg leuk! Overdag ben ik gewoon naar adivaram gegaan en daar werd ik verrast met een minitaart met kaarsjes. 's Avonds hebben we mijn verjaardag op Anbu Illam gevierd met alle jongens! Er werden dansjes gedaan, er werd gezongen en gesproken. Het was erg leuk. Na dit officiele programma heb ik een lekkere feestmaaltijd gesponsort voor de jongens! Al met al een onvergetelijke verjaardag!

Tot slot wil ik jullie vertellen over de plannen die ik heb met de ruim 5000 euro sponsorgeld die ik mee heb gekregen! Allereerst mijn dank aan de verschillende basisscholen die zich hard hebben ingezet om mij sponsorgeld mee te kunnen geven!
Mijn huidige plan is om het sponsorgeld als volgt uit te geven:
1, Een boorpomp voor water in Namakkal, Ruppees 186.520,-- Euro: 2784,--
Op het project in Namakkal (gericht op jongetjes van ouders met HIV) is momenteel niet genoeg water. Er is maar 1 waterbron voor de ruim 80 jongens die er wonen. De boorpomp die ik met het sponsorgeld betaal is een put van 1000 feet diep. Deze moet uitgeboord worden en hier moet pijpleiding in aangelegd worden. Dit alles en de pomp om het water op te pompen is bij bovenstaand bedrag inbegrepen. Morgen zal gestart worden met het boren!
2, Een zonne-energie systeem om water te verwarmen in Jeremalai,
Ruppees 89.800,-- Euro 1340,--
Jeremalai is het project waar de kinderen die zelf geinfecteerd zijn met HIV verblijven. Dit is een project in de bergen waar het 's nachts flink af kan koelen. Gezien deze temperaturen en de lage weerstand van de jongens is het belangrijk dat ze met warm water kunnen douchen en warm water kunnen drinken. Daarom heb ik ervoor gekozen om ook dit systeem met het sponsorgeld te financieren.
3, Een speeltuin in Jeremalai, +/- Euro 500,--
Op het project in Jeremalai zijn nog geen speeltoestellen aanwezig. Ik ben van plan om ongeveer 500 euro te gebruiken voor het aanschaffen van enkele speeltoestellen.
4, Overige dingen voor de jongens van Anbu Illam en Adivaram, +/- Euro 500,--
Naast de grote uitgaven die ik hierboven heb zijn er ook een aantal kleine dingen die ik al heb gedaan of nog van plan ben voor de jongens waar ik dagelijks mee werk. Namelijk het eten op mijn verjaardag, verf voor het verven van een tv-kast, een uitje met de grote jongens naar een waterpark, een uitje met de kleine jongens naar een pretpark en een klein cadeautje voor ik wegga voor alle jongens.
Het exacte overzicht van de hoeveelheid sponsorgeld en van de uitgaven zal ik aan het eind van mijn reis of als ik net terug ben in Nederland op deze site zetten. Maar nu hebben jullie in ieder geval al een idee van de manier waarop ik het sponsorgeld uit zal geven.

Voor de komende week staat er nog veel op de planning, namelijk de twee uitjes die ik hierboven beschreven heb, een bezoek aan Namakkal wanneer er gestart wordt met boren en nog een aantal andere dingen waar ik jullie in mijn laatste blog over zal vertellen.

Heel veel liefs uit India!!

Rian

Kovalam- Een biertje drinken aan het strand met father Daniel en father Bosco.

Kovalam- Hier zou ik wel willen wonen geloof ik...

Pondicherry- Het uitzicht vanaf het dakterras van mijn schattige guesthouse.

Jerremalai- de fathers, Alieke, ik en de met HIV geinfecteerde jongetjes,

Adivaram- Samen met Nagaraj blaas ik de kaarsjes uit nadat de jongens mij gezicht vol glitters hebben gesmeerd..

Anbu Illam- Voor mijn verjaardag heb ik een nieuwe sari gekocht.

Anbu Illam- Ik krijg een sjaal om, een Indiase traditie om mensen te danken of te eren.

Anbu Illam- Samen met Gandhan die ook jarig is snij ik de taart aan.

Anbu Illam- een aantal jongens zingen voor me.

Anbu Illam- de adivaram-jongetjes hebben een dansje ingestudeerd.

Adivaram- Alieke heeft stoepkrijt meegenomen uit Nederland, wat de jongens erg leuk vinden.
Na een uur waren alle muurtjes en dergelijke volgekrijt.

Adivaram- Silvim is druk aan het krijten..

Adivaram- Yehae de kokkin op Adivaram met Mariapan, die zijn hoofd kaal heeft omdat hij last van hoofdluis had.

Adivaram- Ik met Mariapan en Aniel

Een rondje Tamil Nadu.

2009-08-04T22:25:00.000-07:00

Lieve mensen,

Wat mij betreft werd het weer hoog tijd om jullie een update te geven van mijn bezigheden hier in India. In Salem gaat alles prima, de jongens en ik zijn weer helemaal aan elkaar gewend en we hebben veel lol samen. Ik ben rond geleid op het nieuwe project voor kinderen geinfecteerd met HIV, dit zag er allemaal heel goed uit. Alleen het feit dat de kinderen die hier verbijven geinfecteerd zijn is erg verdrietig! Ook ben ik naar een van de sloppenwijken van Salem geweest. De manier waarop deze mensen leven is erg confronterend, namelijk in op elkaar gepakte huisjes, letterlijk tussen het afval en de vuilnis. Desondanks leken deze mensen gelukkig. Wat wel goed is, is dat het de mensen van Anbu Illam gelukt is om de kinderarbeid in deze sloppenwijk te stoppen, waardoor alle kinderen nu gewoon naar school gaan.

Momenteel ben ik 10 dagen aan het rondreizen. Van Salem ben ik naar Madurai vertrokken, wat de tempelstad van Tamil Nadu is. Hier heb ik verschillende tempels bekeken, het Gandhi-museum en andere toeristische hotspots bezocht. Hiernaast ben ik via vrienden van mijn ouders in contact gekomen met een stel dat een project opgezet heeft voor mensen met psychische en psychiatrischr problematiek. Ik ben door hen rondgeleid langs verschillende huizen, waar ze bijvoorbeeld volwassen met psychiatrische stoornissen opvingen of waar les gegeven werd aan verstandelijk gehandicapte kinderen. Dit was allemaal erg goed georganiseerd en erg belangrijk werk, wat hier in India nog onvoldoende gebeurd.

Na Madurai ben ik verder gegaan naar het zuidelijkste puntje van India, namelijk een vissersdorpje genaamd Vallavilai, dit ligt op de grens van Kerala en Tamil Nadu. Father Daniel, een van de fathers waar ik vorig jaar veel mee opgetrokken ben, is priester van de kerk hier. Deze kerk ligt overigens letterlijk aan zee. Het is heerlijk om hier even uit te waaien, langs het strand te wandelen en te genieten van de mooie omgeving. Het is namelijk niet voor niks dat Kerala ook wel "God's own country" wordt genoemd. Vanmiddag vertrek ik met de trein naar Pondicherry, een toeristische plaats aan de oostkust die mooi moet zijn voor toeristen om te bezoeken. Vervolgens ga ik zondag Alieke ophalen in Bengalore, zij komt een aantal weken vrijwilligerswerk doen op Anbu Illam. Samen met haar zal ik terug reizen naar Salem, om mijn laatste twee weken in India met de jongens door te brengen.

Kortom, het gaat erg goed met mij hier. Ik heb een hele leuke tijd hier in India en wat mij betreft gaat het veel te snel voorbij!! Hoe is het bij jullie in Nederland?

Veel liefs, Rian

Kanyakumari- Een stadje vlak bij Vallavilai, op deze plek komen drie oceanen bij elkaar.

Vallavilai- Een vrouw zoekt de vis uit die ze op de veiling op het strand heeft gekocht nadat een vissersboot de vangst had binnen gehaald.

Vallavilai- De vissers die hun vangst uitzoeken en in bakken doen om te veilen.

Vallavilai- Het uitzicht vanaf de kerktoren van de kerk van father Daniel, waar je op kunt.

Vallavilai- het strand
Madurai- Een vrouw die langs de weg in een tentenkamp woont en gipsen beeldjes verkoopt, onderin de foto zie je haar kindje, die in een doek hangt.

Madurai- Samen met Iris (een meisje dat ik in madurai heb leren kennen) hebben we ons laten vervoeren door een fietsriksja, eigenlijk vonden we het heel zielig, maar ja, zonder werk kan die man zijn gezin ook niet voeden, dus hebben we hem gewoon veel te veel betaald voor het vervoeren van ons. Madurai- Ik en Iris op de bloemenmarkt waar onze fiets-chauffeur ons mee naartoe heeft gebracht. Ze maakten hier echt de mooiste dingen van bloemen, voor in de tempels om de goden te eren, bijzoorbeeld zwaarden en kronen. Madurai- De grootste tempel van Zuid-India.

Madurai- Een tehuis van het stel wat ik heb ontmoet, waar volwassenen met psychiatrische problematiek kunnen revalideren na hun behandeling.

Adivaram- Hier zijn Santosh en ik de televisiekast opnieuw aan het schilderen met een tekening van Winnie de Pooh.

Adivaram- De twee kleinste jongetjes helpen de kokkin door uien voor haar te schillen.

Jeremalai- Een foto van mij met drie jongetjes tijdens de rondleiding op het nieuwe project voor kinderen geinfecteerd met HIV, zoals te zien is ligt het in een hele mooie omgeving.

Terug bij mijn mannetjes

2009-07-18T09:12:00.000-07:00

Lieve mensen,

Hier mijn eerste berichtje uit India! Het is werkelijk heerlijk om hier weer te zijn! Ik heb een lange, maar goede reis gehad, van Amsterdam via Londen naar Bangalore, waar ik opgehaald werd door een aantal mensen van het project. Vanaf daar moesten we nog vijf uur met de auto (gelukkig heeft mijn bagage het dit keer wel gewoon gehaald). Toen ik eenmaal op Anbu Illam (het tehuis voor de grotere jongens) aakwam werd ik door de jongens met open armen ontvangen. Alle jongens waren zeer enthousiast over mijn terugkomst en kwamen allemaal naar me toe gehaast om me welkom te heten en allerlei vragen te stellen. Ook de volgende dag op Adivaram (het huis voor de kleinere jongens en degene die net van de straat zijn) werd ik heel enthousiast en warm ontvangen.

Voor mijzelf was het heerlijk om de jongens weer te zien, hun vrolijke gezichten om me heen te hebben en gewoon weer mijn tijd met hen te besteden. Het viel me op dat de meeste jongens nauwelijks veranderd waren. Ik had verwacht dat ze heel erg gegroeid zouden zijn, maar dat bleek nauwelijks het geval. Blijkbaar groeien de kinderen hier minder snel dan bij ons in Nederland. Aan de omgeving hier in India was ik gelukkig vrij snel weer gewend. Alhoewel mijn harde matras en de moskee hiernaast me nog steeds slapeloze nachten bezorgen... maar goed daar zal ik met een paar dagen ook wel weer aan gewend zijn!

Voor de komende tijd staat veel op de planning: zoveel mogelijk tijd besteden aan de jongens op Anbu Illam en Adivaram, door samen spelletjes te doen, andere activiteiten te ondernemen of gewoon wat te kletsen. Morgen ga ik op bezoek bij het tehuis voor meisjes. Daarnaast staat een bezoek aan het HIV-project op de agenda, waar inmiddels ongeveer tien kinderen wonen die met HIV geïnfecteerd zijn. Ook ga ik nog een kijkje nemen in de sloppenwijken van de stad. En ik wil nog een stukje langs de oostkust van India reizen. En natuurlijk niet te vergeten: Ik ga op zoek naar goede doeleinden voor het vele gesponsorde geld!! Ik heb al verschillende opties opgevangen, maar zodra er concrete plannen zijn, zal ik dat via dit blog laten weten.

Heel veel liefs en groetjes,

Rian

Ps. Uiteraard heb ik nog wat foto’s toegevoegd.

Adivaram - Anjith, Mariyapan en Vijay

Adivaram - Maniekandan en Nagaraj

Adivaram - Danagopal is de palen van het afdak aan het schilderen.

Adivaram -Ook in India hebben ze suikerspin, kwamen ik en mijn collega-vrijwilliger Santosh achter, dus hebben we dit voor de jongens gekocht

Adviram - Een groepsknuffel voor de foto.

Adivaram - Sasi en zijn kleine broertje Nagaraj

Anbu Illam - Logan is de vijver aan het schoonmaken.

Anbu Illam - Eens in de maand komt de kapper langs om de jongens te knippen

Anbu Illam - Deze vier heren poseren netjes voor de foto.

Anbu Illam - Ik en Surye

Anbu Illam - Pradeep doet gek voor de camera

Anbu Illam - Suresh staat op het balkon van de eerste verdieping

Back to India!

2009-05-06T11:30:00.001-07:00

Lieve mensen,

Zoals velen van jullie waarschijnlijk al hebben vernomen (van mij, via de roddelsrondes of misschien uit de plaatselijke krant..) ga ik komende zomer terug naar India!! Mijn vorige reis naar dit bijzondere land en met name naar het bijzondere straatkinderen project heb ik het afgelopen jaar niet los kunnen laten. Niks liever wil ik dan terug naar Salem om te kijken hoe het met mijn mannetjes gaat, hoe ze gegroeid zijn, of ze veranderd zijn, hoe het op de projecten gaat en of het me nog steeds zo'n bijzonder gelukkig gevoel geeft! En vanwege dit diepe verlangen zal ik op 14 Juli in het vliegtuig stappen om voor zes weken terug te gaan naar India.

In de tussentijd zijn vele mensen in actie geweest voor de straatkinderen in India. Zoals waarschijnlijk niemand is ontgaan heeft basisschool de Lappendeken in De Steeg(waar ik vroeger leerling ben geweest) een grote actie gehouden voor mijn jongens in India. Ook Basisschool de Tuimelaar (Westervoort) heeft met Sint Maarten geld opgehaald en de Lionsclub Rheden heeft me een mooi bedrag toegestopt. Hiernaast heeft basisschool Annie MG Schmidt in Dieren een fancy-fair gehouden voor de jongens in India. Bovendien staat er een sponsorloop op de planning bij basisschool de Springplank in Teteringen. Al met al veel hele fijne betrokken initiatieven, waardoor ik komende zomer op financieel gebied veel voor de jongens en het project kan betekenen. Via deze weg zal ik jullie op de hoogte houden van mijn avonturen de komende zomer en van de manier waarop ik het gesponsorde geld besteed.

Liefs, Rian

Last but not least!!

2008-06-23T02:27:00.000-07:00

Lieve mensen,

Over een weekje kom ik weer naar huis!!! De tijd in India is voorbij gevlogen. Iedereen zegt dat tegen je van tevoren, maar het is toch anders om het zelf te ervaren. Nog een weekje bij mijn jongens in India en dan zit ik weer bij jullie in Nederland. Ik begin wel zin te krijgen om weer naar huis te gaan, jullie allemaal weer te zijn en mijn oude vertrouwde leventje weer op te pakken. Maar voordat ik dat doe moet ik jullie nog heel veel vertellen over de afgelopen maand. Ik bied alvast mijn excuses aan dat dit zo'n lange blog wordt, want ik heb gewoon heel veel te vertellen. Ik zal het voor jullie in kopjes doen, mocht iets je dan niet interessant lijken dan mag je het van mij gewoon overslaan, lief he!

De gebeurtenissen van de afgelopen maand.

We hebben in onze laatste maand nog behoorlijk wat ondernomen. Ik zal jullie over een aantal dingen vertellen.
We zijn naar een nieuw project gaan kijken in een andere stad en naar de opening van dit project geweest. Mijn favoriete Father van Anbu Illam, Father Daniel, is daar nu director van. Het project is speciaal opgezet voor HIV-affected kinderen. Dit betekent kinderen die zelf geen HIV hebben, maar hun ouders hebben of hadden dit wel. Veel zijn wezen of bijna wezen. Dit is een speciale groep kinderen waar nu een speciaal project voor op is gezet. Uiteraard hebben we hier dingen voor gesponsord, maar dat hoort onder het volgende kopje.

We zijn naar de opening van een Don Bosco school geweest in een arme wijk in Salem. In deze wijken zijn veel kinderen aan het werken in plaats van dat ze naar school gaan. Ter ere van de opening werd er door kinderen een demonstratie gehouden tegen dit werken. Wij hebben meegelopen en stonden in het middelpunt van de aandacht, want in deze wijken komen helemaal nooit blanken. Er was een fotograaf om het geheel vast te leggen en de volgende dag stonden wij met onze witte hoofden in de krant. Want dat er blanken bij waren is natuurlijk groot nieuws!!!

We zijn naar de bruiloft van Kala geweest, de dochter van onze kokkin. Dit was een heel indrukwekkend geheel. Het was een Hindoeistische bruiloft, wat veel kleuren en versieringen betekent. Maar achter dit alles was Kala heel erg verdrietig aan het kijken, terwijl volgens onze cultuur je bruiloft een van de gelukkigste dagen van je leven moet zijn. Nadat we het aan de Father hadden gevraagd, waren we erachter waarom ze zo verdrietig keek. Het ging om een gearrangeerd huwelijk. Sinds ik in India ben zie ik in dat hier niet perse iets mis mee hoeft te zijn. Je ouders hebben namelijk wel een goede en objectieve kijk op een geschikte partner. (Ik zou dit zelf niet willen, ik vind het zoeken en uittesten veelste leuk...) Maar bij Kala was dit wel het geval, ze had haar man 1 keer gezien voordat ze gingen trouwen, maar dit was niet hetgeen waar ze zo verdrietig om was. Ze was zo verdrietig omdat ze direct na de bruiloft met haar nieuwe echtgenoot en zijn familie mee moest naar hun dorp om bij hen te wonen. Ze zou voorlopig haar eigen familie en vrienden niet zien en ze weet niet of en wanneer ze deze wel weer ziet. Met name toen ze haar bruiloft vierde met onze jongens, waar ze veel tijd mee doorgebracht heeft, was ze heel erg aan het huilen. Ik had echt met haar te doen!!

En de laatste bijzondere gebeurtenis deze maand. Gisteren hebben we alle kereltjes meegenomen naar het circus. Dit was ons laatste uitstapje en een hele bijzondere, aangezien vrijwel alle jongens nog nooit een circus hadden gezien. Ik persoonlijk vond het leuker om naar mijn mannetjes te kijken, dan naar het circus. Ze waren heel erg onder de indruk, hun gezichten gingen van verbazing, naar enthousiasme, naar heel hard lachen en alle andere emoties. En ik kreeg de kriebels en tranen in mijn ogen van het geluk wat ik bij ze zag. Het was een geweldig uitstapje!

Waar is al het sponsorgeld heen??

Ik ben me er bewust van dat ik op mijn blog nog niet heel veel heb verteld over het sponsorgeld. Dus dat ga ik bij deze doen. Om te beginnen wil ik jullie allemaal bedanken voor jullie vrijgevigheid. Ik heb in totaal 1800 euro mogen ontvangen om aan mijn jongetjes te besteden. Dit is een gigantisch bedrag, zeker in India! Met dit geld heb ik heel veel voor de jongens en Don Bosco kunnen doen en daar zijn we hier met zijn allen bijzonder dankbaar voor!!!

Ik heb een tabel voor jullie gemaakt waarin ik alle uitgaven boven de 5 euro heb gezet. Er zijn ook veel kleine uitgaven gedaan, maar om het overzichtelijk en interessant te houden heb ik deze weggelaten. Wat ook belangrijk is om te weten als je de tabel bekijkt is dat dit een derde van het totaal-bedrag is, omdat we alles met zijn 3en betaald hebben. Het totaal komt niet precies uit op 1800, maar dat komt natuurlijk doordat ik de kleine uitgaven er niet bij heb gedaan en ik waarschijnlijk hier en daar wat dingetjes ben vergeten op te schrijven. De tabel vind je onderin dit blog (in het midden vond ik een beetje raar staan...)

Het afscheid.... snik

Aan de ene kant kijk ik er heel erg naar uit om weer naar huis te gaan. Ookal is de tijd voorbij gevlogen, vijf maanden de mensen van wie je houdt niet zien is heel lang. Ik heb zin om iedereen weer te zien en te kunnen knuffelen, om te horen en te zien hoe het met jullie gaat en wat er zoal in Nederland gebeurd is, om lekker te shoppen, om op een terrasje rose met ijs te drinken in de zon (ik hoop dat die er is !?!), gewoon terug naar mijn leventje zoals ik dat had.

Maar er zit natuurlijk ook een andere kant aan het verhaal. Ik moet mijn mannetjes achterlaten!!! Het liefst zou ik tegelijk bij jullie in Nederland en bij mijn mannetjes in India zijn, twee verschillende werelden waar ik me mee verbonden voel en waar ik van hou. Helaas is dit niet mogelijk en moet ik weer van de ene wereld naar de andere, want het is echt een wereld van verschil!!
Dat ik het zo moeilijk heb met het afscheid heeft natuurlijk te maken met mijn mannetjes. Jullie hebben vast al gemerkt dat ik ze MIJN mannetjes noem. Ik zal even uitleggen waarom ze dat zijn. Deze lieve kereltjes heb ik in mijn hart gesloten. Ik heb vijf maanden lang lief en leed met ze gedeeld. Ik heb ze zien lachen en huilen en alles er tussen in. Ze hebben mij hun liefde en vertrouwen gegeven en ik het mijne aan hen. Ik heb ze geknuffeld, getroost, geplaagd, naar ze geluisterd, achter ze aan gerend, aan het lachen gemaakt, dingen geleerd. Ik heb ze de afgelopen maanden mijn alles gegeven. Ze waren niet in mijn leven, maar ze waren mijn leven! Ik heb niet alleen veel voor hen gedaan, zij ook heel veel voor mij. Naast het geven van hun liefde en vertrouwen, hebben ze me dingen laten voelen waarvan ik niet wist dat het bestond. Ze hebben me het grootste geluk laten voelen, om de kleinste dingetjes en het grootste verdriet om de meest ernstige dingen. Elke emotie die zij hadden, heb ik met ze mee gevoeld. Ze hebben mijn ogen geopend voor de echt belangrijke dingen in het leven, me geleerd hoe je met het minste gelukkig kan zijn en hoe je kan leven in het moment. Het zijn niet meer zomaar arme jongetjes in India, maar mijn tambies (broertjes), stuk voor stuk. En als ik hen straks verlaat, laat ik een stukje van mijn hart achter, bij mijn mannetjes in India. Ik hoop dat jullie nu een beetje snappen waarom het mijn mannetjes zijn en waarom het voor mij lastig is om hier weg te gaan.

Sorry dat dit een beetje een emotionele blog is, maar dit is hoe het er hier op het moment uit ziet en ook dit wil ik met jullie delen.

Tot slot wil ik jullie bedanken voor jullie steun tijdens mijn tijd in India, voor alle lieve mailtjes en reacties die ik heb gekregen en voor jullie betrokkenheid bij mij en mijn kereltjes. Ik kijk ernaar uit om over een week weer bij jullie te zijn.

Kusjes en liefs,

Rian

En natuurlijk nog een paar foto's van de afgelopen tijd:

Het gebouw van het nieuwe HIV-affected project:

Een van de twee gebouwen die nog in aanbouw zijn:

Het project wordt geopend en gezegend:

De demonstratie tegen het werken door kinderen:

Wij met drie rijen nieuwsgierige mensen en kinderen om ons heen, die letterlijk tegen ons aan staan:

Kala en haar nieuwe man vlak na de huwelijksvoltrekking in de tempel:

En hoe het er van de achterkant uitzag:

Onderweg naar het circus, in een lange rij de stad door:

In het circus op elkaar gepakt, heel erg warm:

De dochter en schoondochter van onze chauffeur die henna op mijn handen maken bij hen thuis:

De tabel van de uitgaven:

Waaraan:	Hoeveel euro:
Hek rondom het komende HIV-affected project	333.33
2 watersystemen om leidingwater te reinigen om te drinken	228.92
Summercamp voor 500 kinderen uit krottenwijken	153.00
10 fietsen	142.09
Tv, dvd-speler en speakers voor HIV-affected project	98.97
Stof voor 140 schooluniforms	82.63
100 sets sportkleding (broekje en polo)	76.50
Kosten voor het naaien van 140 schooluniforms	61.00
Dagje naar een waterpark met alle jongens	54.64
Kleren voor 35 jongens (blouse en t-shirt)	52.44
Foto’s en foto-boekjes voor alle jongens en foto’s voor de collages	47.75
Schoenen voor 35 jongens	43.11
Inkopen voor het summercamp	27.02
30 schooltassen	23.07
Verf en kwasten voor het verven van de muur en boom (arts en crafts)	22.77
60 bioscoop kaartjes	17.50
Sportspullen summercamp	16.30
zwembroeken	14.72
Boxen voor persoonlijke spullen	14.70
Lijsten voor foto-collages	13.36
Mappen en pennen voor de engelse les.	13.35
Overige benodigheden voor het HIV-affected project	13.32
Toilettas met tandenborstel, tandpasta, kokosolie en een kam	10.20
Speelgoed (badminton-spullen, cricket-spullen, springtouwen en carromboard)	9.10
Sportartikellen voor het HIV-affected project	8.60
Sloten, wasborstels en pijl en boog	8.20
Dagje dierentuin	7.31
Sportspullen, ballen en fluitjes	7.10
Circus-kaartjes	7.07
Sloten voor de boxen	6.88
Kettingen (kado-tje na het laatste examen)	6.60
Snacks bioscoop	6.16
Arts en crafts benodigdheden	5.50
Totaal:	1633.01

Mijn rondreis..

2008-06-02T03:06:00.000-07:00

Lieve mensen,

Ik ben me ervan bewust dat ik al bijna een maand geen berichten meer heb achtergelaten. Sorry hiervoor! Het blijkt namelijk dat rondreizen heel veel tijd in beslag neemt. Inmiddels ben ik weer in Salem bij mijn jongens en ik zal jullie nu alles vertellen over mijn reis van de afgelopen maand. Ik heb veel foto's toegevoegd zodat jullie er een goed beeld van krijgen.

Goa
Nadat mijn ouders vanaf Chennai naar huis zijn gevlogen ben ik op een vliegtuig naar Goa gestapt om Nina en Simone hier weer te treffen. Ik ben in totaal negen dagen in Goa geweest. Deze tijd heb ik in twee verschillende plaatsen doorgebracht. In Baga, een wat grotere plaats waar je heel goed kon stappen. Het beviel me goed om weer een keer uit te gaan en te dansen. Een andere plaats was Palolem een wat kleiner plaatsje met een prachtig strand waar je heerlijk kon relaxen. Hier hebben we op het strand en in hangmatten gelegen, biertjes gedronken, uit eten geweest en gewoon lekker uitgerust en genoten. Na ongeveer een week had ik Goa wel weer gezien, ondanks dat ik er heel erg van genoten had. Aangezien Nina en Simone geen aangestalte maakten om verder te reizen, heb ik besloten om in mijn eentje verder te gaan. India is een van de veiligste landen om als vrouw alleen rond te reizen en ik was al heel veel meiden van mijn leeftijd tegen gekomen die dat deden en die het goed beviel. Dus ik ben na negen dagen in mijn eentje verder gegaan.

Wij 3en tijdens het stappen:

Het strand van Palolem:

De bar waar wij vaak rondhingen in Palolem:

Nog een keer het strand met een vissersboot:

Bengalore en Mysore (Karnataka)
Ik ben met de bus naar Bengalore gegaan. Toen ik hier aankwam wilde ik alleen maar zo snel mogelijk weer weg. Bengalore is een hele grote drukke stad en hier werd ik heel onrustig van. Ik ben even naar de Mac Donald's geweest (aangezien ik die 3 maanden niet gezien had) en heb vervolgens een bus gepakt naar Mysore. Toen ik in Mysore aangekomen was en een hotel had gevonden kwam het moment waarop ik me afvroeg waar ik in hemelsnaam aan begonnen was. Ik had nog geen blanke gezien op straat en liep in mijn eentje door de stad te slenteren. Gelukkig kwam ik die avond toen ik uit eten ging drie leuke meiden tegen. Twee uit Frankrijk en een uit Noorwegen. Vanaf dat moment heb ik twee dagen met hen opgetrokken, we hebben het paleis in Mysore gezien (het grootste van India), de bazaar (heel kleurrijk) en de dierentuin waar ze witte tijgers hadden, die heel zielig in een kooi opgesloten zaten. En 's avonds gingen we met zijn allen uit eten en dronken we wijntjes en zelfs champagne! Na twee dagen vertrokken ze helaas weer. Ik ben nog een dag in Mysore gebleven om wat uit te rusten en ben vervolgens verder gegaan.

De mooie kleuren op de bazaar: (Dit is poeder wat voor verf en schmink gebruikt wordt)

Ik en de drie meiden voor het kasteel van Mysore: ( van links naar rechts: Marie (Fr), Solenne (Fr), Bettina (No) en ik)

De witte tijger in zijn kooi:

Wij aan de champagne, ter ere van Marie's bijna verjaardag:

Kochi (Kerala)
Mijn volgende bestemming was Kochi. Toen ik hier bij mijn hotel aankwam ontmoette ik meteen twee leuke engelse meiden en later heeft een meisje uit Noorwegen zich nog bij ons aangesloten. Weer een hele leuke groep meiden!! Met hen heb ik Kochi verkent, we hebben dolfijnen gezien achter de chinese visnetten, waar we 's avonds nog geholpen hebben met vissen. We hebben de authentieke dans van de staat gezien en verder veel gekletst en lol gehad. Omdat we het zo goed met elkaar konden vinden, zijn we met zijn vieren verder gaan reizen.

Een dolfijn achter de chineze visnetten:

Ik achter in een tuktuk (let niet op de achterlijke hoed, maar we vonden het leuk om er alle vier een te kopen):

Allepey (Kerala)
We zijn met de vier meiden en nog een jongen uit Finland naar Allepey gegaan van waaruit je een houseboat kan huren om de backwaters te bekijken. Dit hebben we met zijn gedaan. Het was een prachtige boottocht met een hele mooie omgeving en er werd heerlijk eten voor ons gekookt. We kwamen er alleen na een paar uur achter dat onze kapitein hartstikke dronken was... gelukkig ging de boot maar heel langzaam dus kon er niks mis gaan en wij hebben alleen maar heel veel lol gehad om die man. Toen de boot aanlegde voor zonsondergang hebben we een kano geregeld om vanaf het water de zonsondergang te zien, wat werkelijk prachtig was! We hebben die nacht op de houseboat geslapen en zijn de volgende ochtend weer het vaste land op gegaan om onze reis voort te zetten.

Wij op de houseboat: (van links naar rechts: Christina (No), Laura (En), Elly (En), ik, Karri (Fi))

Ik in een hangmat voorin de boot:

De zonsondergang vanaf de kano:

Wij tijdens het eten van de heerlijkste garnalen die ik ooit heb geproefd:

Varkala (Kerala)
We zijn met alleen de vier meiden verder gaan reizen en onze volgende bestemming was Varkala. Een plaatsje in het zuiden van Kerala met een prachtig strand. Hier hebben we met name veel op het strand gelegen en gewinkeld. Onze Siciliaanse gastheer (waag het niet om Italiaan te zeggen!! haha) heeft heerlijk voor ons gekookt op de verjaardag van een van de meiden. Helaas moesten we Christina (uit Noorwegen) in Varkala achterlaten. Zij had vanaf daar een vlucht geboekt. Ik en de andere twee meiden zijn verder gegaan.

Het strand van Varkala:

Laura, ik en Elly die springen voor de zonsondergang, briljante foto al zeg ik het zelf:

Helaas regent het ook in India wel eens:

Mudumalai (Tamil Nadu)
Onze laatste bestemming was een Wildpark in Mudumalai. Na een verschrikkelijke reis (met in de verkeerde trein stappen en je vervolgens verslapen waardoor je je station mist) kwamen we hier aan. We hoopten tijgers te spotten, maar helaas is dat niet gelukt. We hebben wel olifanten, herten en heel veel apen gezien.

Wij in een sleeper in de trein naar Mudumalai (toen we ons verslapen hadden, is ook niet zo gek als je om 03.00 op moet staan):

Een olifant in het wildpark:

Al met al heb ik een geweldige maand reizen gehad. Ik heb een hele leuke tijd gehad samen met mijn ouders, heerlijk gerelaxed en gefeest in Goa en ben vervolgens een uitdaging aangegaan om alleen te reizen die echt perfect is gelopen. Ik heb heel leuke en interessante mensen ontmoet, veel dingen gezien en veel lol gehad. De twee Engelse meiden zijn nu nog bij me. Ze waren door al mijn verhalen over de jongens zo nieuwsgierig geworden dat ze een kijkje wilden nemen. Dus zijn ze met me meegegaan terug naar Anbu Illam.

Het was heerlijk om na een maand mijn jongens weer te zien. Ik heb een geweldige tijd gehad met reizen, maar ik heb mijn mannetjes wel gemist. Het voelde echt als thuis komen toen ik na mijn reis weer op Anbu Illam kwam. En over een maand komt het echte naar huis gaan eraan!!!! Maar goed, voorlopig is er nog heel veel werk te doen.

Ik zal niet weer zo lang wachten tot mijn volgende bericht.

Heel veel liefs en kusjes

PS Helaas is het niet gelukt om vanaf thuis de foto's van de periode met mijn ouders online te zetten, dus die mogen jullie bekijken als ik terug ben.

Mijn ouders in India!!

2008-05-01T21:26:00.000-07:00

Hey lieve allemaal,

Ik typ dit bericht vanuit Manallupuram, aan de Oostkust van India. Inderdaad mijn maand reizen is begonnen. Ik wil jullie eerst nog even wat over de laatste weken op het project vertellen. Zoals ik vorige keer vertelde hebben we een hele drukke periode achter de rug vanwege het summercamp. We zijn inmiddels alledrie uitgeput maar het was heel erg leuk. Naast de dagelijkse lessen, activiteiten, spellen en competities hebben we de jongens meegenomen naar dreamland. Een groot waterpark (voor Indiase begrippen) aan de rand van Salem. De jongens hebben de grootste lol gehad met alle glijbanen die er waren. En wij zijn heel druk bezig geweest met opletten of alle koppies die onder water gingen ook weer boven kwamen. Er zijn namelijk maar een paar jongens die kunnen zwemmen, voorzover je dat zwemmen kunt noemen.. Gelukkig konden de meesten overal gewoon staan, maar dan nog is het best eng. Uiteindelijk hebben we een hele leuke dag gehad met zijn allen en hebben al onze mannetjes het gewoon overleefd!

Mijn ouders zijn hier een paar dagen op het project geweest. Het was heel erg bijzonder om mijn leven hier met ze te delen. De jongens vonden het heel erg leuk dat ze kwamen en vroegen er al een week voordat ze kwamen naar. Mijn ouders vonden het hier net zo bijzonder als dat ik het vind. Ze zeiden dat je nauwelijks uit verhalen of foto's op kunt maken hoe het is om bij deze jongens in India te zijn. En geloof me ik doe heel hard mijn best om mijn verhalen zo te schrijven dat jullie het je voor kunnen stellen, maar dat is gewoon heel lastig.

Mijn moeder heeft haar verjaardag hier met de jongens gevierd. De brother had samen met de jongens van alles voorbereid. Er was een gigantische verjaardagstaart (wat ook wel nodig is met 55 jongens), er waren dansjes voorbereid en de Father heeft een mooie speech gegeven. Mijn moeder heeft een hele bijzondere verjaardag gehad, terwijl ze van tevoren dacht dat ze haar verjaardag dit jaar over zou slaan, omdat ze in India is.

Zoals ik net ben ik begonnen met reizen. Ik ben eerst twee dagen met mijn ouders in Trichy geweest. Hier hebben we de stad bekeken en zijn naar de rotstempel geweest, waarvandaan je een prachtig uitzicht hebt over de stad. Gisteren zijn we doorgegaan naar Mamallupuram. Een klein toeristisch plaatsje aan het strand. Er zijn hier prachtige tempels en het is een gezellige plek om te zijn. Overmorgen gaan we door naar Chennai om daar, met de mensen van een project wat ondersteunt wordt door een stichting waar mijn vader deel van uitmaakt, eten uit te gaan delen aan 500 daklozen. Hierna vertrekken mijn ouders helaas al weer naar huis. Ik zal dan het vliegtuig pakken om naar Nina en Simone in Goa te gaan. Hier gaan we een weekje heerlijk uitrusten op het strand en 's avonds stappen, want dat heb ik al lang niet meer gedaan. Na Goa staan nog de op 1 na grootste watervallen van India op de planning, Mysore in Karnataka, Kochi in Kerala ( ook aan het strand) en een wildpark waar we allerlei dieren gaan spotten, waaronder hopelijk een tijger (maar waarschijnlijk laat die zich niet zien..)

Ik heb dus een hele leuke maand reizen voor de boeg, waar ik heel veel zin in heb. Een vervelende kant is dat ik de jongetjes een maand niet zie. Ik mis die mannetjes nu al verschrikkelijk. En het erge is, 1 Juli ga ik weer naar Nederland en dan zie ik ze helemaal niet meer. De band met de jongens is inmiddels zo hecht als familie. We zijn drie maanden dag en nacht met ze bezig geweest, hebben ze zien huilen, lachen en alles daar tussenin, hebben ze geknuffelt en kusjes gegeven, maar ook tegen ze geschreeuwd en op hun kop gegeven. Ik kan inmiddels aan een gezicht zien hoe een jongen zich voelt en heb totaal geen last meer van de taalbarriere, omdat we vaak geen woorden nodig hebben. Dit zijn hele speciale jongetjes, waar ik een heel bijzondere band mee op heb gebouwd en die een plekje in mijn hart hebben..

Mijn volgende berichtje zal weer vanuit een andere plek in India zijn.

Heel veel liefs en kusjes

P.s. Het spijt me dat ik geen foto's aan dit blog heb toegevoegd. Ik had hele leuke foto's van mijn ouders camera, maar die krijg ik op de een of andere manier niet op mijn site. Dit is al de derde keer deze week dat ik achter een pc zit om het te proberen, dus ik geef het maar op. En dat moet ook wel want mijn ouders gaan morgen terug naar Nederland met hun camera en foto's. Vanaf daar zullen ze proberen om de foto's alsnog op mijn pagina te zetten, dus waarschijnlijk kunnen jullie ze over een paar dagen alsnog zien.

Wat een hitte!!!

2008-04-18T22:08:00.000-07:00

Hoi lieve mensen,

Tussen de drukte van het summercamp door heb ik even tijd kunnen vinden om weer een berichtje voor jullie te schrijven. In mijn vorige bericht heb ik verteld over de vele regen hier, nou inmiddels is het snikheet!! Nu wil ik niks liever dan een lekkere regenbui. Maar waarschijnlijk zit dat er niet meer in tot in Juni de Moesson begint. Het voordeel is wel dat ik 's ochtends geen wekker hoef te zetten, omdat ik om zeven uur vanzelf wakker wordt van de hitte...
Vorige week hebben we alledrie een sari gekocht. Wat een prachtig kledingstuk is dat zeg!! Alleen ik snap niet hoe de vrouwen het hier uithouden in deze hitte met een sari aan. Je hebt namelijk een katoenen onderrok aan, met hier drie lagen sari overheen, echt snikheet!!!

Zoals ik net al zei, zijn we momenteel druk met het summercamp. De toetsweken zijn afgelopen en het summercamp is begonnen. Ookal moeten de jongens elke dag nog naar school, wat het briljante idee van de regering hier is. Maar gelukkig is maandag hun laatste lesdag. Wij zijn ontzettend druk met het organiseren van dit summercamp. Van 's ochtends acht tot 's avonds negen zijn we bezig met het geven van verschillende lessen, organiseren van spellen en uitjes, kopen van benodigdheden en aanmoedigen van ons eigen team van jongens. Alle jongens zijn verdeeld in vier teams. In deze teams doen we de spellen en andere competities, als dansen en zingen, doen. Als je op een dag het meeste punten hebt verdient mag je de volgende dag je teamvlag heizen. Dit heeft mijn team gisteren mogen doen, supertrots waren ze allemaal, heel leuk om te zien! En na negen moeten we nog dingen bedenken en voorbereiden voor de volgende dag. Een drukke, maar wel heel leuke periode.

De 10th standard heeft vorige week hun laatste eindexamen gehad. Wij vonden dit reden tot een feestje, dus hebben taart en cola voor ze gekocht. Het begon allemaal heel netjes met het snijden van de taart. Hierna ontstond er uiteraard een taartgevecht. Alle acht de jongens tegen ons 3en, dus we zaten onder de taart. Maar hiermee was het nog net afgelopen, vervolgens kregen we namelijk ook de cola nog over ons heen. We hebben de grootste lol gehad met zijn allen. Na dit alles wilden wij ons snel gaan douchen, voordat we met alle jongens naar de bioscoop zouden gaan. Maar je raadt het waarschijnlijk al, er was geen water!! Dat is meestal geen probleem, als we de waterpomp aanzetten hebben we binnen tien minuten weer water. Maar ook de waterpomp was kapot!! Dus wij zaten met cola in ons haar en taart overal zonder water... Uiteindelijk ben ik met een emmer naar de waterpomp op straat gegaan. Om hier met de hand water omhoog te pompen en me vervolgens met een emmer te douchen. Het is India, of ons karma hier in India, maar dit soort dingen gebeuren ons hier voortdurend!! Maar ach, het water halen op straat had ook wel wat...

Nog zoiets typisch India... Hoe denk je dat gevangenen hier vervoerd worden? Je zal er waarschijnlijk niet opkomen, maar onder andere met de bus!! Wij zaten vorige week in de bus naar Addi Warram en er zat een man achter ons met handboeien om en twee politiemannen bij zich. En drie keer raden waar ze uitstapten... bij de gevangenis!! Dit was trouwens een paar dagen voordat we een man met kamelen midden in de stad tegen kwamen. En een paar dagen daarna kwamen we een man met een olifant op straat tegen. Wat je allemaal niet meemaakt in dit bijzondere land!

Over precies een week zal ik mijn ouders ontvangen hier in India. Ik kijk er ontzettend naar uit om hen weer te zien. Waar ik ook naar uit kijk is hen mijn leven hier te laten zien. Je zal wel snappen dat het heel moeilijk is om uit te leggen hoe het is om in een land als India te verblijven en te werken met straatjongens. Het is dan ook heel prettig om dit te delen met mijn ouders. Zij blijven drie dagen hier om daarna het land te gaan bekijken. Op 3 Mei zal ik achter hen aan komen om een week samen met hen te reizen. Hierna ga ik nog drie weken met Nina en Simone door Zuid-India reizen. We hebben onze reis namelijk een maand vervroegd. Dit omdat de jongens in Mei allemaal naar familie gaan, vanwege de zomervakantie. Begin Juni zijn wij weer op Anbu Illam, om nog een maand met de jongens te zijn, voordat we terug keren naar Nederland.

Zoals jullie hebben kunnen lezen ben ik druk momenteel, maar gaat het nog steeds heel goed met me. Ik heb nog wat foto's voor jullie toegevoegd van de laatste periode.

Heel veel liefs en kusjes van mij

Onze naaister doet mijn Sari bij me aan, dit is namelijk veel te ingewikkeld om zelf te doen:

Ik in mijn Sari:

Wij met zijn 3en in Sari:

Met de jongens van Anbu Illam naar het zwembad:

Nog een keer zwembad, wij mochten ook zwemmen, maar wel met kleren aan:

Een stukje Nederland in India. Als arts & crafts les hebben we een muur beschilderd met alle jongens. Dit heb Ik samen met Booby (Boobalan) gemaakt:

De Addi Warram jongens tijdens de arts & crafts les:

Wij met alle 10th standard jongens met de taart en de cola:

Wat er vervolgens mee gebeurde:

En hoe wij er uiteindelijk uit zagen:

Simone en ik met Anbu Illam jongens tijdens het vieren van de verjaardag van brother Bharat:

En nog een foto van de verjaardag:

Het regent pijpestelen!!

2008-04-03T05:10:00.000-07:00

Lieve allemaal,

Hier weer een berichtje van mij. Ik ben inmiddels ruim twee maanden in India en zit hiermee op de helft van mijn verblijf op Anbu Illam. Ik wist dat de tijd snel zou gaan en had dit ook verwacht. Maar toch vind ik het jammer dat het zo snel gaat en ik hier nog maar twee maanden heb. Ik weet wel dat ik van deze twee maanden ga genieten en volgens mij de jongens ook. Ik zal jullie weer vertellen over wat gebeurtenissen van de laatste tijd.

Iets wat voor jullie misschien wel leuk is om te horen. Het regent hier ook! We krijgen bijna het idee dat de moesson veel te vroeg begonnen. De laatste anderhalve week heeft het vrijwel elke dag geregend. Dat gaat hier wel anders dan in Nederland. Het is gewoon de hele dag warm en zonnig. Op een gegeven moment komen er vrij snel veel wolken en dan komt de regen ineens met bakken uit de lucht. De eerste keer dat dit gebeurde zijn we met zijn 3en in de regen gaan dansen. Het was namelijk lang heel warm geweest en de regen voelde heerlijk. Inmiddels beginnen we een beetje genoeg van de regen te krijgen. Ik weet niet hoe het kan, maar bijna elke keer als het ineens begint te stortregenen zijn wij onderweg en regenen we drijfnat!!

Afgelopen zaterdag zijn we met de jongens van Addi Warram naar een kleine dierentuin gegaan. Dit uitje probeerde we al lang te realiseren, maar doordat het zo moeilijk is om afspraken te maken met Indiase mensen, hebben we het en aantal keer uit moeten stellen. Maar zaterdag was het dan eindelijk zo ver. Alle jongens hadden hun zondagse kleren aangetrokken. We gingen met een Jeep en een Tuktuk. De father en brother met 16 kinderen in de Jeep en wij met de chauffeur en 5 kinderen in de Tuktuk. Dat is inderdaad krap, maar wel erg gezellig! De jongens vonden het geweldig in de dierentuin. We hebben de paar beesten die er waren bekeken (apen, herten, een krokodil, pauwen en schildpadden) en hebben de rest van de tijd in de speeltuin doorgebracht. Gelukkig begon het deze dag pas te stortregenen toen we net de dierentuin uit waren en konden schuilen.

Een andere ervaring van de laatste weken was de eerste (en tevens laatste) keer naar een Indiase kapster. Ik wilde een keer hier naar de kapper om te kijken hoe dat hier gaat. Ik werd op een stoel gezet met mijn gezicht richting Nina en Simone, in plaats van een spiegel. Dit voelde al niet helemaal prettig. Toen de kapster begon met knippen zag ik de schrok op de gezichten van Nina en Simone. Ik voelde al dat het niet veel soeps was wat ze deed, maar door hun gezichten werd ik helemaal bang. Ik smeekte de meiden om haar tegen te houden als ze iets heel ergs dreigde te doen, dus Nina heeft twee keer ingegrepen. Uiteindelijk was er aan de voorkant een hap uit mijn haar en was de rest scheef geknipt. Die vrouw knipte normaal natuurlijk alleen Indiase vrouwen die lang dik haar hebben en waar alleen de puntjes af hoeven. Dus ik had kunnen verwachten dat ze niet om kon gaan met mijn dunne piekhaar met laagjes. Uiteindelijk nadat ik 30 ruppee (55 eurocent) had betaald ben ik direct een schaar gaan kopen zodat Nina het bij kon knippen (wat uiteindelijk erg mooi is geworden) en heb ik gezworen NOOIT meer naar een Indiase kapper te gaan.

Ook heb ik mijn eerste liefdesverklaring hier in India binnen. Welliswaar van een jongetje van 13 (Mouli), maar het gaat om het idee! Hij gaf me bloemetjes en een briefje met onze namen erop en allemaal hartjes. Sindsdien krijg ik regelmatig briefjes en verliefde blikken van hem, echt heel schattig, terwijl het 1 van de stoerste kereltjes op Addi Warram is. Hij is blijkbaar ook trendzetter, want sindsdien zijn bijna alle jongetjes verliefd op 1 van ons 3en. Heerlijke kereltjes zijn het toch!!!

Heel veel liefs en kusjes,

Lol met Surya: (die overigens terug is naar zijn moeder omdat ze een betere baan heeft gevonden! Heel fijn voor hem, maar ik mis hem!)

De jongens in de waterbak, die wij tot zwembad hebben bestempeld:

In de speeltuin van de dierentuin:

Een groepsfoto in de dierentuin, dit zijn alleen de jongens van Addi Warram:

Mouli en ik nadat we een watergevecht hebben gehad:

Een spel waarbij de jongens met hun mond tomaten uit een bak water moeten pakken (appels zijn hier heel duur):

Je hebt in India niet alleen veel straatkinderen, maar ook straatapen:

De Dobey, wasman: (inderdaad dat is hier een beroep voor mannen, daar kunnen we in Nederland nog wat van leren!!)

De keuken waar ons eten bereid wordt:

Onze kamer:

De tiende standaard van Anbu Illam, voordat ze naar school gingen voor hun eerste dag van het centrale eindexamen:

Suresh, Coppy en Elango: (jongens van Anbu Illam)

Siva en Suresh, twee van de jongere jongens van Anbu Illam:

Santhos, het meest ondeugende jochie op Anbu Illam, heerlijk joch!:

Nog meer jongens van Anbu Illam:

Lieve straatratjes

2008-03-17T00:28:00.000-07:00

Hoi allemaal in het verre Nederland,

Hoe gaat het daar? ik hoor van veel mensen dat het heel slecht weer is... gelukkig heb ik daar geen last van in India!!! Ik ga weer even een berichtje voor jullie typen over mijn bezigheden van de afgelopen weken en over het leven hier in India. Ik vind het lastig te bedenken waar ik moet beginnen en wat ik wel en niet op moet schrijven. We hebben inmiddels een structuur in onze weken en qua bezigheden beginnen de dagen er aardig hetzelfde uit te zien. Toch blijft elke dag anders en bijzonder, dit komt door het waardevolle contact wat we met de jongens hebben en de voldoening die we hier uithalen. Ik merk nog steeds dat het contact met de dag beter en hechter wordt en dat ik echt van die mannetjes begin te houden. Er zijn heel veel kleine dingetjes en gebeurtenissen in het contact met de kinderen die voor mij heel bijzonder zijn en waardoor ik zo gelukkig ben hier in India. Helaas kan ik die dingen niet allemaal vertellen en is het ook moeilijk uit te leggen doordat alles hier zo totaal anders is dan in Nederland (wat ik in mijn vorige blog heb geprobeerd weer te geven). Ik zal een aantal leuke en minder leuke gebeurtenissen van de afgelopen tijd voor jullie beschrijven.

Er heeft twee weken geleden een gebeurtenis plaats gevonden waardoor we op een harde manier zijn geconfronteerd met het feit dat het kinderen van de straat blijven en dat je dit nooit helemaal uit ze krijgt. Op de terugweg van een dag op Addi Warram kwam ik erachter dat er 400 ruppee (8 euro) uit mijn portemonnee miste, wat hier heel veel geld is. Ik heb heel lang nagedacht of ik het niet uitgegeven had, maar kwam helaas tot de conclusie dat het wel gestolen moest zijn. We laten onze tassen op Addi Warram in de keuken staan terwijl we zelf ergens anders zijn. We dachten altijd dat dit wel kon, ookal waren we ervoor gewaarschuwd dat straatkinderen hun straatmanieren moeilijk kwijtraken. Maar als je met deze kinderen werkt kun je je haast niet voorstellen dat ze van je stelen. Dat bleek dus helaas wel het geval! Toen we erover na gingen denken merkten we dat we al vaker het gevoel hadden dat ons geld sneller op ging dan dat we het uitgaven.

Maar als je tot deze vervelende conclusie bent gekomen zit je met een volgend probleem, wat ga je ermee doen? We konden het aan de father vertellen zodat uitgezocht kon worden wie het gedaan had en deze jongen op zijn kop kon krijgen. Maar hoe moeten ze erachter komen wie het gedaan heeft? En bovendien als ze erachter zijn dan wordt deze jongen heel hard geslagen. Want dat is helaas nog steeds de manier waarop kinderen hier gestraft worden. Dit willen we niet op ons geweten hebben. Bovendien kunnen wij het geld op zich wel missen en kunnen we het de jongens eigenlijk niet kwalijk nemen. Dit is een overlevingsstrategie die ze uit noodzaak hebben moeten leren door de periode dat ze op straat hebben geleefd en dat dit nodig was en is vind ik al erg genoeg. Het is wel lastig doordat je zo'n band met de jongens opgebouwd hebt en er dan van je gestolen wordt. Maar deze jongens kunnen heel veel van je houden, als ze de kans krijgen zullen ze alsnog van je stelen.....

Dus uiteindelijk hebben we ons erbij neergelegd en het voor ons gehouden. Maar we zorgen er voortaan wel voor dat we nauwelijks geld bij ons hebben en het geld dat we mee hebben goed verstoppen, zodat het in ieder geval niet nog een keer kan gebeuren!

Dat was gelukkig de enige vervelende gebeurtenis die ik tot nu toe mee heb gemaakt in India. Verder zijn er alleen maar heel veel mooie en waardevolle momenten! Onze Engelse lessen op Addi Warram lopen inmiddels goed en de jongens zijn erg enthousiast. Gisteren zijn we begonnen met Engelse lessen voor de oudere jongens. Dit was wel even spannend, omdat ik de groep met oudste jongens les geef ( 8ste en 9 de standaard, wat vergelijkbaar is met onze 4de klas middelbare school). Dit zijn vrij oude jongens en ik ben wel pedagoog, maar heb geen opleiding gevolgd om les te geven. Uiteindelijk ging mijn les erg goed en de jongens waren er positief over, heel leuk dus!
Op Addi Warram zijn we ook een nieuwe les begonnen, tandenpoetsles! Je kunt het haast niet geloven maar deze jongens van 5 tot en met 13 jaar poetsen hun tanden niet. En je kan je wel voorstellen hoe dat eruit ziet en met name hoe dat ruikt! Dus wij hebben tandenborstels en tandpasta gekocht van ons sponsorgeld en poetsen tegenwoordig twee keer per dag onze tanden met de kinderen. Gelukkig vinden de kinderen het leuk om dit samen met ons te doen. En het is natuurlijk ook een stukje eigen belang, want een kind wat de tanden gepoetst heeft is een stuk prettiger om mee te spelen en knuffelen!

Dit is meteen een mooi moment om even te vertellen wat ik tot nu toe met het sponsorgeld heb gedaan en wat voor plannen ik nog heb. Om te beginnen wil ik jullie allemaal bedanken voor jullie vrijgevigheid. In totaal heb ik inmiddels meer dan 1600 euro gekregen, wat een heel groot bedrag is! Tot nu toe heb ik hier 30 euro van uitgegeven. Dit is geweest aan speelgoed (badminton, cricketbats, springtouwen, elastieken, een bordspel en bellenblaas) en benodigdheden voor onze lessen ( mappen, pennen, papier, tandenborstels en tandpasta).

Dit zijn kleine uitgaven vergeleken met de plannen die we nog hebben. We gaan voor alle jongens (ongeveer 55) kleding en schoenen kopen. Ze lopen momenteel in kleding met vlekken en gaten en te grote of te kleine kleding. Bovendien hebben maar heel weinig jongens warme kleding, terwijl het hier in de winter behoorlijk koud kan zijn. Ook gaan we bedlakens kopen, deze hebben veel jongens niet en dit is hun enige bescherming tegen muggen en ander ongedierte aangezien ze op de grond slapen. We willen een aantal fietsen kopen omdat er geen vervoermiddelen zijn voor de jongens. Ook gaan we uitstapjes organiseren, dat gebeurt hier vrijwel nooit. Zaterdag gaan we met alle jongens naar het zwembad! Mogelijk gaan we ook nog een deel van het hek voor het gebouw voor het HIV-project betalen, zodat hier snel kinderen terecht kunnen. Dit zijn de plannen die we tot nu toe hebben met het sponsorgeld.

Tot slot heb ik nog een vraag aan julie: Ik probeer op mijn pagina een zo goed en boeiend mogelijk beeld te schetsen van mijn leven en bezigheden hier, maar mogelijk vergeet ik dingen te vertellen die jullie wel graag willen weten. Als dit zo is, kunnen jullie dit dan in je reactie zetten? dan kan ik mijn berichten hierop aanpassen.

Heel veel liefs en kusjes!!!

Palani, het jongste jongetje wat op Addi Warram woont (5 jaar), die water aan het pakken is om de planten water te geven:

A. Radjesh is de keuken aan het schoonmaken:

Sasi, met zijn vieze en kapotte kleren:

Mouli en ik hebben hier een gevecht met Igly-beslag gehad:

T. Radjesh en kleine Surya:

Prakash hangt in het klimrek:

Mouli die aan het springtouwen is:

A. Radjesh met de bellenblaas:

T. Radjesh, Sriram en Nina zijn bellen aan het blazen vanaf het dak:

Surya is moe en ligt op de grond te slapen:

A Radjesh en Mouli:

Ik en Surya:

Mouli, Sasi en Sarawanen die aan het poseren zijn voor de foto:

Een uitzicht vanaf Addi Warram:

Wij 3en in onze Chulidar's:

Een Indiase boerderij onderweg naar Addi Warram:

Ywaraj is een put aan het schoonmaken op Anbu Illam, heel erg vies werk:

Drie jongens van Anbu Illam:

De jongens van Anbu Illam zijn hun kisten met hun eigendommen aan het schoonmaken:

Siva zit in een boom, hij lijkt heel jong, maar is twaalf jaar:

Mohandraj die poseert voor mijn foto:

Nederland vs India

2008-03-06T04:56:00.000-08:00

Lieve mensen,

Ik verblijf inmiddels alsweer ruim een maand in India en het gaat hier nog steeds goed! Het contact met de jongens wordt steeds leuker en het wordt ook langzaam steeds warmer. Ik heb op mijn weblog al vaak geschreven over mijn totaal andere leven hier en de grote verschillen tussen Nederland en India. Deze verschillen zijn zo groot dat het eigenlijk niet met elkaar te vergelijken is. Maar speciaal voor jullie zal ik toch proberen de verschillen te omschrijven.

De meeste verschillen kom je op straat tegen.
Waar in Nederland 1 auto rijdt, rijden er in India twee naast elkaar, met nog wat scooters en motoren ertussen en ernaast.
Voorrang wordt in Nederland bepaald door regels, in India wordt dit bepaald door wie het grootste voertuig heeft en wie het brutaalst is.
In Nederland heb je een vergunning nodig om ergens iets te bouwen of te verkopen, in India mag je waar je maar wilt een (woon)hut bouwen of goederen verkopen en hier wordt gretig gebruik van gemaakt...
Karren in Nederland worden getrokken door traktoren of auto's, in India gebeurt dit door een os, een pony, een fietser of gewoon een wandelaar!
Een Nederlander die in de stad loopt en naar het toilet moet gaat een cafe in, een Indiase doet dit gewoon langs de kant van de weg, ook poepen!
En waar in Nederland een mooi toilet staat vind je in India een hurktoilet of gewoon een gat in de grond.
Wegwerkzaamheden worden in Nederland weken van te voren aangekondigd, in India vind je gewoon van de ene op de andere dag een stapel stenen en zand waar eerst een weg was.
In Nederland eet je ongeveer 1 keer per week rijst, in India 3 keer per dag.
Nederlanders geven kapitalen uit aan cremes en andere methodes om bruiner te worden, in India worden kapitalen uitgegeven aan cremes om blanker te worden!
In Nederland gaan de spoorbomen 1 minuut voordat de trein komt dicht, in India ongeveer een kwartier van te voren.
In Nederland kun je tijdens het douchen heel makkelijk de ideale temperatuur regelen. In India (wanneer je al de luxe hebt van een douche) heb je geluk als er op zich water uit komt.
Een sjaal draag je in Nederland alleen als je het koud hebt, in India moeten vrouwen er altijd een om, hoe warm het ook is!

Gelukkig zijn er ook wat punten ten positieve van India te noemen:
In Nederland wordt bezoek geacht rond etenstijd te vertrekken, in India wordt gewoon een bord bijgezet, hoe arm het gezin ook is!
Het straatbeeld in Nederland is saai en grijs, in India is dat heel kleurrijk, zowel de kleding als huizen en tempels.
In Nederland hebben kinderen een hekel aan school, Indiase kinderen vinden school geweldig en zijn dankbaar voor deze kans.
Voor een Nederlands busreisje betaal je 1.60 euro, in India betaal je 1 ruppee (2 eurocent)!
In Nederland koop je fruit voor een vermogen in de supermarkt, in India klim je in een boom en heb je heerlijk vers fruit! (of je laat iemand in een boom klimmen)
In Nederland word ik op straat door een paar mannen nagekenen, in India door alle mannen! (en vrouwen...)

Helaas: In Nederland zijn jullie en in India ben ik!!
En tot slot: In Nederland is mijn leven en mijn thuis, in India is mijn uitdaging!

Veel liefs en kusjes uit het mooie India!

P.s. Natuurlijk heb ik nog wat foto's toegevoegd voor jullie!

Zo wordt de curry voor de jongens op Addi Warram bereid:

Nina en ik: (maak je niet druk mam, de neuspiercing is nep)

De jongens op Anbu Illam zijn aan het studeren:

Hier zijn ze allemaal onder een lantaarnpaal aan het studeren, want de stroom was uitgevallen:

De jongens op Anbu Illam met speelgoed wat we voor ze gekocht hebben:

Een aantal van de jongens op Anbu Illam:

Nog een keer een aantal jongens van anbu Illam:

Twee goede vrienden( ook op Anbu Illam):

Versieringen die mensen voor hun deur op de grond maken om mensen welkom te heten:

Een meisje op een kolonie voor mensen met lepra:

Twee jongens op Addi Warram tijdens een wedstrijdje zaklopen:

De jongens op Addi Warram zijn hun schone was aan het drogen:

Twee jongens op Addi Warram, die op deze manier proberen een shuttle van het dak te krijgen: ( wat trouwens gelukt is)

Heel veel jongens van Addi Warram in de tuktuk, omdat er negen naar het ziekenhuis (huisarts) moesten vanwege vlooien(beten):

Ik met Palanisami, een nieuwe jongen op Addi Warram, die voor mij allerlei sieraden en figuurtjes had gemaakt van palmboombladeren:

Ik op het dak van een bijgebouw van Addi Warram:

Een meisje wat zich langs de kant van de weg zit te wassen:

Al bijna een Indiase vrouw....

2008-02-22T04:51:00.000-08:00

Lieve mensen,

Weer een berichtje uit het verre India, over mijn leven hier. Ik ben hier nu drie weken. De tijd gaat zoals ik al had verwacht erg snel. Ik begin nu echt te wennen aan het leven hier. En dat leven is totaal anders dan mijn leven in Nederland. Ik ben hier van acht uur 's ochtends tot negen uur 's avonds, bijna non-stop met kinderen bezig, wat behoorlijk vermoeiend kan zijn. Doordat dit elke dag ongeveer hetzelfde is, heb ik vrijwel geen besef van dagen, of weekend. Wanneer ik normaal op zaterdag tot in de vroege uurtjes aan het stappen zou zijn, lig ik nu rond half elf in bed, omdat ik de volgende dag vroeg op moet. Ik heb nog geen druppel alcohol binnen gekregen sinds ik hier ben en uit eten of ergens wat drinken zit er ook niet in, er zijn namelijk gewoon geen restaurants en kroegen. Maar om heel eerlijk te zijn, en het verbaasd me zelf ook om dit te zeggen, ik mis het helemaal niet! Dat komt doordat ik veel voldoening haal uit het werken met de kinderen en hier mijn tijd en energie in wil steken.

Wat ik wel merkte de laatste tijd is dat ik het mis om tijd en ruimte voor mezelf te hebben. Je zit of met heel veel kinderen om je heen die aandacht vragen, of met twee andere meiden op een kamer van 15 vierkante meter. Gelukkig hebben we afgelopen week de sleutel gekregen van het dakterras. Echt heerlijk, dit is tot nu toe de enige plek in Salem die ik gezien heb, waar je rust en ruimte hebt (en kan zonnen met zomerse kleren aan!)

Na drie weken beginnen we de kinderen ook beter te kennen. In eerste instantie zie je alleen heel veel hele schattige jongetjes. Dat zie ik nog steeds, maar nu begin ik ook de verschillende karakters te zien. Zo zijn er jongetjes, die wat afstandelijk zijn, terwijl andere de hele dag aan je hangen (letterlijk). Sommige gehoorzamen goed, terwijl anderen alle grenzen opzoeken. Ook begin je nu het grote gemis te zien, namelijk dat deze kinderen geen contact hebben met hun ouders. Zo had Suresh zich op een gegeven moment heel erg pijn gedaan. In plaats van bij zijn moeder op schoot gaan zitten, wat een jongetje van 8 normaal zou doen, ging hij alleen in een hoekje op de grond liggen. Ook als kinderen ziek zijn, wat we al een aantal keer meegemaakt hebben, liggen ze alleen in op hun matje op de grond. Wat een verschrikkelijk gemis om op zo'n moment geen ouder te hebben om je te verzorgen en te troosten. Het doet me verdriet om deze kinderen op zo'n moment te zien. Ik probeer dan natuurlijk om ze te troosten en te verzorgen en dat lukt ook wel, maar dat komt niet eens in de buurt van het hebben van een ouder bij je.

Er is afgelopen week een nieuw jongetje gekomen, Cobby. Hij is door zijn moeder naar Anbu Illam gebracht, omdat ze te arm was om voor hem te zorgen. Wat moet dat verschrikkelijk zijn, je kind weg brengen, omdat je niet de middelen hebt hem groot te bregen. Dit jongetje heeft de eerste dagen vrijwel non-stop gehuild. Wat een verdriet!!! En logisch natuurlijk hij moet zijn moeder missen in zijn dagelijkse leven. Gelukkig kan hij haar af en toe nog wel zien, wat sommige andere kinderen niet kunnen.

Jullie zullen je wel af vragen wat ik de hele dag doe met die kinderen. Om te beginnen doen we spelletjes met de kinderen. Zo hebben we ze leren touwtje springen en elastieken(wat echt geweldig klinkt, wanneer een indiaas mannetje een Nederlands liedje zingt). Laatst hebben we met waterbalonnen overgegooid, wat uiteindelijk een heel groot watergevecht werd. We doen ook Indiase spelletjes. Maar naast aandacht geven en spelletjes spelen, geven we de laatste tijd ook Engelse les. En dan met name gericht op de uitspraak. Aangezien de uitspraak van de meeste mensen in Salem, niet echt geweldig is. Het is heel leuk om op deze manier met de kinderen bezig te zijn.

Kortom, het gaat nog steeds goed met mij en ik vind het geweldig hier!!!

Ik heb hier onder nog foto's staan van de laatste tijd.

Heel veel liefs en kusjes,

Het gebouw van Anbu Illam, waar we verblijven:

Het gebouw van Addi Warram, waar de jongere jongetjes wonen:

Een deel van de tuin van Addi Warram:

Het uitzicht vanaf Addi Warram:

Nog een keer een uitzicht (normaal is de lucht zo blauw als op de foto's hierboven... maar deze dag heeft het geregend, ja dat doet het soms ook in India.)

Jongens op Addi Warram die met een Indiaas bordspel bezig zijn:

Ik met twee jongens op Addi Warram:

Twee van de jongens op Addi Warram:

Ik in de Tuktuk, met van de kleine jongens die in slaap was gevallen. ( ik draag hier een chulidar, daar heb ik er twee van gekocht, omdat een broek en t-shirt te sexy is voor Indiase begrippen, je mag namelijk helemaal geen vrouwelijke vormen zien)

Wij 3en met een rode stip op ons hoofd, oftewel..... getrouwd!

Het jongste jongetje van Addi Warram, hij is recent wees geworden. Hij woont bij zijn oma, die op Addi Warram kokkin is, dus hij is er alleen overdag.

De kokkin (dus oma van het jongetje hierboven) met drie van de jongens:

Wij na het watergevecht, wij waren drijfnat omdat alle jongens tegen ons gingen:

1 van de jongens op Addi Warram die kachelhout aan het verzamelen is:

Twee jongens tijdens het wassen:
De jongens op Anbu Illam die de vijver aan het schoonmaken zijn:
Jongens van Anbu Illam, die op het dak van het gebouw stonden:

Wannakam

2008-02-07T05:00:00.000-08:00

Wannakam, (goede dag in het Tamil)

Om te beginnen wil ik jullie bedanken voor alle leuke en lieve reacties!! Het is echt heel fijn om te merken dat er zoveel mensen zijn die me volgen op mijn site.

De eerste week zit er bijna op en we beginnen aardig te wennen hier. Gelukkig zijn onze koffers zondagnacht gearriveerd dus hebben we onze spullen. Voor jullie beeldvorming zal ik even de omstandigheden hier omschrijven: We hebben een kamer in " Anbu Illam." Dit is een opvangtehuis voor jongens van ongeveer acht jaar tot achttien. De kamer is 15 vierkante meter en hier slapen we met zijn 3en. Gelukkig hebben we wel onze eigen badkamer, met europees toilet!!!! Er staan drie ijzeren bedden met een matrasje van ongeveer 5 centimeter dik, dat is normaal hier in India, maar het ligt niet bepaald comfortabel. Direct naast ons open raam is een moskee, waar vijfmaal per dag via een luidspreker gebeden worden omgeroepen. De eerste twee keer zijn om half zes en zes uur 's ochtends!!! Het is net of ze de luidspreker tegen je oor aanhouden en het geluid is zou schel dat de honden in de buurt gaan janken. 's Avonds worden we lekgeprikt door muggen en gebeten door vlooien. Ongeveer 1 keer per dag is het water op en de stroom valt meerdere keren per dag uit. Maar goed, genoeg gezeurd! Want ondanks dit alles vind ik het hier geweldig!!!

De mensen zijn nog steeds heel vriendelijk en er wordt goed voor ons gezorgd. Overdag gaan we naar een project voor jongere kinderen, dit zijn echt zulke schattig jochies!!! Vandaag hadden we bellenblaas voor ze gekocht en ze hebben de grootste lol gehad. 's Ochtends en 's avonds zijn we op het project voor de oudere jongens. Met hen sporten we elke dag en doen we spelletjes of kletsen (voor zover mogelijk). Ook de verlegen jongens komen meer naar ons toe en maken meer contact. Zowel de oudere als de jongere jongens hebben voor kortere of langere tijd op straat geleefd. Hun ouders zijn overleden of ze zijn weggelopen vanwege mishandeling. Bij sommige jongens zie je nog littekens van mishandelingen. De jongens zijn van straat gehaald door de organisatie en wonen nu in de huizen. Ze gaan allemaal naar school overdag. Wanneer ze thuis zijn hebben ze een gestructureerd programma met onder andere een katholieke mis, sporten, schoonmaken, eten en vrije tijd. De jongens slapen met zijn allen in een grote zaal op rietenmatjes op de grond. Het mooie van deze jongens is dat ondanks de omstandigheden waar ze uit komen ze vrolijk en positief zijn en heel gemotiveerd om het goed te doen, zowel in het opvangtehuis als op school.

Ik zal een kort voorbeeld geven van een situatie met 1 van de jongens: Sorya is een jongetje van ongeveer vier jaar oud. Toen wij in Salem kwamen woonde hij sinds drie weken op het project voor de oudere jongens. Dinsdag is hij naar het project voor de jongere jongens gegaan. Maandag was hij de hele dag alleen op het opvangtehuis, want de andere jongens waren naar school. Wij hebben 's middags met hem gespeeld. Toen ik een foto van hem maakte, wilde hij mijn camera. Ik gaf hem aan hem en hij begon foto's te maken. Hij had heel snel in de gaten hoe het toestel werkte, een slim mannetje dus. Eigenlijk wilde ik mijn toestel terug, omdat ik bang was dat hij hem zou laten vallen. Maar omdat hij er zo zichtbaar van genoot en zo enthousiast was mocht hij hem wat langer van me houden. Het is heerlijk om zo'n grote glimlach te zien op het gezicht van zo'n kereltje!!!!

Er zijn nog heel veel andere voorbeelden die ik kan geven. Maar er zijn zoveel indrukken hier dat ik ze niet allemaal op kan schrijven. Hopelijk krijgen jullie een goede indruk van de foto's hieronder.

Heel veel liefs en kusjes!!!

Het afscheid:

Een aantal jongens van Anbu Illam (de oudere jongens):

Nog meer jongens van Anbu Illam, en wij erbij:

Sorya:

1 van de foto's die Sorya gemaakt heeft:

Een aantal jongetjes van het tehuis voor de jongere kinderen

Nog een foto van de kleine mannetjes:

Een indruk van de omgeving:

Mijn eerste berichtje uit India!!!

2008-02-03T01:02:00.000-08:00

Lieve mensen,

Mijn eerste berichtje uit India!!!! Het is vandaag zondag, onze tweede dag in dit mooie land. We zijn zaterdagnacht, na een lange vliegreis aangekomen in Chennai. Weliswaar zonder koffers. We hadden op schiphol een uur vertraging. Oftewel we hadden een uur langer bij onze familie en vrienden kunnen blijven om afscheid te nemen (wat overigens best zwaar viel). In Brussel hebben we na een kwartier rennen net onze vlucht kunnen halen. Maar onze koffers hebben het niet gered.
In Chennai stond father Daniel met een chauffeur ons op te wachten. We zijn met een Jeep naar Salem gereden. Een rit van negen uur over wegen die grotendeels bestaan uit gaten en kuilen en af en toe een stukje asfalt. En het verkeer is een chaos!!! Alles rijdt door elkaar heen (wandelaars, fietsers, brommers, auto’s, vrachtwagens en karren die getrokken worden door koeien/paarden/ezels). Auto’s schieten aan alle kanten langs elkaar heen. Je behoort links te rijden, maar als er even geen verkeer tegemoet komt wordt er ook rechts gereden. We hebben een aantal bijna-dood ervaringen gehad hierdoor, maar hebben het zonder ongelukken gered tot Salem.
De eerste ontmoeting met de jongens was geweldig! We hebben een kamer op een opvangtehuis en er wonen hier ongeveer 35 jongens. Ze zijn heel erg enthousiast en vragen van alles. Ze proberen dingen duidelijk te maken met een paar woordjes engels en handen en voeten. Sommige jongens vertellen hele verhalen in Tamil en kijken dan verbaasd als we het niet begrijpen! Ze spreken ons aan met “Antie”, als in tante. En dit schreeuwen ze dan ook voortdurend om je aandacht te krijgen. Sommige jongens hangen de hele tijd om je heen en proberen met je te communiceren, anderen zijn wat verlegen en houden wat meer afstand.
Het eten is goed te doen. Ze koken minder pittig voor ons en ik vind het erg lekker. Ik ben al veel aan het oefenen om met mijn handen te eten, maar het blijft een beetje klungelig.
We zijn vandaag met zijn 3en de stad ingegaan om wat spullen te kopen, aangezien we alleen onze handbagage bij ons hebben. Hier worden we door iedereen nagekeken. Mensen spreken ons aan en vragen waar we vandaan komen en waarvoor we hier zijn. Kinderen lachen en zwaaien naar je. Het lijkt net of ze in deze stad nog nooit blanke mensen hebben gezien, wat volgens mij nog klopt ook.....
Kortom de reis was zwaar en het begin was even wennen, maar inmiddels vind ik het hier gewelig!!! De mensen zijn vriendelijk en ik geniet echt van de jongens die hier wonen.

Ik heb al een aantal foto’s gemaakt, maar het kabeltje van mijn camera zit in mijn koffer, dus daar zullen jullie nog even op moeten wachten.

Heel veel kusjes,

Inleiding

2007-12-28T04:17:00.000-08:00

Lieve mensen,

Via deze pagina kunnen jullie mijn reis naar India volgen. Deze reis maak ik samen met Nina en Simone die op de foto hiernaast te zien zijn. Ik zal regelmatig berichten en foto's toevoegen. Ik zal beginnen met te vertellen wat ik ga doen:

Ik vertrek 1 februari naar India. Ik zal hier vier maanden vrijwilligerswerk gaan doen met straatkinderen, in Salem. Er zijn in Salem twee opvanghuizen voor straatkinderen, één gewone en één specifiek voor kinderen met HIV en Aids of kinderen waarvan ouders HIV en Aids hebben of hadden. In één van deze huizen zal ik me als vrijwilliger in gaan zetten. De kinderen die hier wonen hebben op straat geleefd. Vaak zijn hun ouders overleden, te arm om voor hen te zorgen of was er thuis sprake van mishandeling/misbruik. Op straat overleven ze door bedelen, stelen of prostitutie. Ze worden door medewerkers van het opvangtehuis van straat gehaald en er wordt gekeken waar ze vandaan komen en of ze eventueel terug kunnen naar hun ouders. Wanneer dit niet het geval is en ze kunnen wennen aan een structuur komen ze in één van de opvangtehuizen te wonen. Vanuit hier krijgen ze les en gaan ze eventueel werken.

De opvangtehuizen zijn onderdeel van het netwerk van Don Bosco. Don Bosco was een priester die zich in de 19de eeuw inzette voor straatkinderen in Italië. Inmiddels is hij heilig verklaard en zijn er over de hele wereld opvangtehuizen voor straatkinderen opgezet door zijn opvolgelingen, de Salesianen. Over deze organisatie vind je meer informatie op: http://www.donbosco.nl/ of http://www.commissiesamen.nl/

Nadat ik vier maanden vrijwilligerswerk heb gedaan, zal ik nog gaan reizen door India. Om ook het één en ander van dit mooie land te zien. Op 1 Juli stap ik weer in het vliegtuig terug naar ons koude kikkerlandje.